Ο γραμματέας του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης, κλήθηκε από την εφημερίδα «Πελοπόννησος», την οποία αποδέχτηκε με χαρά, να δώσει ζωντανή συνέντευξη με θέμα την περιφερειακή ανάπτυξη, στο πλαίσιο του 13ου Regional Growth Conference, που διοργανώνεται από την ιστορική εφημερίδα της Πάτρας «Πελοπόννησος».
Δυστυχώς, αντίθετα με άλλους πολιτικούς αρχηγούς που παρέστησαν, ούτε η συζήτηση για το θέμα του συνεδρίου ούτε για οποιαδήποτε άλλο κατέστη εφικτή, αφού στη θέση της συνομιλήτριας του Γιάνη Βαρουφάκη στο πάνελ, εν είδει δημοσιογράφου, βρέθηκε η κ. Σοφία Τουντούρη η οποία, αγνοώντας έστω και τους στοιχειώδεις κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας, επαναλάμβανε συνεχώς τα κυβερνητικά συνθήματα τα οποία μάλιστα διάνθιζε με προσωπικές προσβολές εναντίον του Γραμματέα του ΜέΡΑ25. Στο τέλος, για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία για τα κίνητρά της, συνδύασε τις προσβολές της στον Γ. Βαρουφάκη με υπεράσπιση της διαβόητης «Ομάδας Αλήθειας», της συντεχνίας μαύρης προπαγάνδας του συστήματος Μητσοτάκη.
Μετά το Συνέδριο, το ΜέΡΑ25 δεχθήκαμε τις προφορικές εξηγήσεις της διεύθυνσης της εφημερίδας «Πελοπόννησος», η οποία μας τόνισε ότι επίσης αιφνιδιάστηκε από το πρωτοφανώς απαράδεκτο ύφος της φερόμενης ως δημοσιογράφου, εντούτοις όφειλε οι εξηγήσεις αυτές να αποτυπωθούν και γραπτώς.
Βέβαια, αυτή η απαράδεκτη και απρόκλητη επίθεση που δέχθηκε ο γραμματέας του ΜέΡΑ25 δεν ήρθε από το πουθενά. Αντίθετα, εντάσσεται στην συστηματική προσπάθεια αποκλεισμού του ΜέΡΑ25 και φίμωσης του Γραμματέα του ακόμα και μέσω… προσκλήσεων σε συστημικά κανάλια ή συνέδρια.
Το ΜέΡΑ25 δεν πτοείται από τέτοιες συμπεριφορές οι οποίες, απλά, επιβεβαιώνουν ότι παραμένουμε «κόκκινο πανί» για την ολιγαρχία. Σημειώνουμε όμως, και καλούμε όλο τον δημοκρατικό κόσμο να δει κατάματα, τις χυδαίες μορφές «δημοσιογραφίας», τις οποίες έχει τροφοδοτήσει τα τελευταία χρόνια η Νέα Δημοκρατία.
Πριν 139 χρόνια στο μακρινό 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Σήμερα βιώνουμε την ισοπέδωση αυτών των δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες.
Η επίθεση του συστήματος με διάφορα προσχήματα όπως ένα ανύπαρκτο χρέος (βλέπε μνημόνια) ,την εργαλειοποίηση της υγειονομικής κρίσης του Covid-19, την ενεργειακή κρίση , το Ουκρανικό και τώρα τον εμπορικό πόλεμο που είναι σε πλήρη εξέλιξη μας οδηγεί σε μια νέα πραγματικότητα που ο πολίτης θα είναι πλήρως ελεγχόμενος και χωρίς δικαιώματα. Τα όποια δικαιώματα του θα προκύπτουν από ένα σύστημα “point system” ανάλογα του πόσο υπάκουος είναι (βλέπε credit score, ψηφιακό ευρώ κλπ.)
Οφείλουμε να αντισταθούμε στον τεχνοφεουδαρχικό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν.
Το μήνυμα της ανυπακοής της 1ης Μαίου δεν είναι απλά επετειακό, είναι διαχρονικός επίκαιρο. Είναι ένα κάλεσμα προς κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο που νιώθει μέσα του την ανάγκη να σταθεί όρθιος σε έναν κόσμο που σκύβει στο σκοτάδι. Που δεν μετρά τους ανθρώπους με στατιστικές, φύλα, έθνη ή περιουσίες, αλλά με τη δύναμη και την αξία της συνείδησής τους.
Η 1η Μαΐου δεν είναι μόνο ημέρα του εργαζόμενου ανθρώπου όπως συνηθίζουμε να γιορτάζουμε είναι και η ημέρα αυτού που αρνείται να ενταχθεί σε μηχανισμούς, να γίνει αριθμός και να σιωπήσει. Αυτού που ξέρει πως η μεγαλύτερη επανάσταση είναι εκείνη που αρχίζει μέσα μας.
Καλό Μήνα και Καλή Εργατική Πρωτομαγιά σε όλους!!!
Είναι σχετικά εύκολο να φανταστούμε τις συζητήσεις που έλαβαν χώρα στο Μέγαρο Μαξίμου μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για το έγκλημα των Τεμπών: ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρωθυπουργική καρέκλα να αναρωτιέται «τί να κάνουμε για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου και να δείξουμε ότι πήραμε το μήνυμα;». «Ανασχηματισμό!», αναφωνούν οι παρευρισκόμενοι, συμπληρώνοντας πως μετά θα αναλάβουν τα ΜΜΕ των εφοπλιστών/ομαδαρχών/ενεργειαρχών να γανώσουν την κοινωνία για το πόσο καλός είναι αυτός ο ανασχηματισμός και για το πόσο αφουγκράζεται την κοινωνία ο Μητσοτάκης.
Ο ανασχηματισμός όμως αυτός είναι τόσο ανεπαρκής που όσο και να ουρλιάξουν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ δεν πρόκειται να πείσουν κανένα. Τα βασικά υπουργεία Εξωτερικών, Άμυνας, Δικαιοσύνης, Προστασίας του Πολίτη, Εσωτερικών, Υγείας, Ανάπτυξης, Αγροτικής Ανάπτυξης, Πολιτισμού, Τουρισμού, κτλ, δεν άλλαξαν ηγεσία.
Ο ακροδεξιός Βορίδης αναλαμβάνει τη μετανάστευση, υπάρχει αρκετή ανακύκλωση με Χατζηδάκη-Πιερρακάκη με ακροκεντρώες νεοφιλελεύθερες θέσεις να παίρνουν τα ηνία της οικονομίας, ενώ ένα άλλο αστέρι του νεοφιλελευθερισμού, ο Αρίστος Δοξιάδης, αναλαμβάνει υφυπουργός Ανάπτυξης για θέματα έρευνας και καινοτομίας. Άλλαξε βεβαίως και το Υπουργείο Μεταφορών, θυσιάζοντας τον Σταϊκούρα που εφήρμοζε με συνέπεια την κυβερνητική πολιτική, ενώ το «νέο αίμα» και η αθρόα υφυπουργοποίηση ικανοποιεί μόνον εσωτερικές κομματικές σκοπιμότητες και ενδοκομματικές πολιτικές ισορροπίες. Αμετακίνητη και η Μενδώνη στο Υπουργείο Πολιτισμού, ανταμείβοντας την αποτυχία και την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων εις βάρος της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Σε κανένα σημείο του ο ανασχηματισμός αυτός δεν δείχνει καμία πρόθεση για αλλαγή πορείας, ούτε φανερώνει ότι οι κυβερνώντες πήραν το μήνυμα της τεράστιας λαϊκής αντίδρασης.
Θα αφεθεί η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της ανεξάρτητη; Όχι κ. Μητσοτάκη, η διορισμένη από εσάς ηγεσία της θα συνεχίζει να ακολουθεί τις εντολές σας για συγκάλυψη.
Θα γίνει ο σιδηρόδρομος σύγχρονος και ασφαλής με τον ανασχηματισμό; Όχι κ. Μητσοτάκη, η επιλογή η δική σας και των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι η απαξίωση των σιδηροδρόμων προς όφελος των εθνικών εργολάβων που εισπράττουν διόδια και του καρτέλ καυσίμων.
Θα αλλάξει τίποτε στην οικονομία; Στην ακρίβεια, τα καρτέλ, στην ενέργεια, στη στέγαση, στις μεταφορές, στην εκποίηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου υπέρ των ολίγων. Όχι βέβαια! Αν μη τι άλλο οι ληστρικές πολιτικές θα ενταθούν.
Ως ΜέΡΑ25 δηλώνουμε ξεκάθαρα: δεν χρειαζόμαστε άλλα πρόσωπα να εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές. Χρειαζόμαστε άλλες πολιτικές, υπέρ των πολλών.
Αυτές τις πολιτικές δεν μπορεί να τις προσφέρει η Νέα Δημοκρατία, αλλά ούτε και κανένα άλλο κόμμα που πολιτεύεται πάνω στους μονόδρομους που επιβάλλουν δανειστές και ολιγαρχία.
Γεια σας, το σημερινό «Εκτός Βουλής» του ΜέΡΑ25 έρχεται λίγες ώρες μετά τα μεγαλειώδη, τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια. Λίγο μετά την απρόκλητη, εξοργιστική επίθεση της αστυνομίας στον κόσμο στο Σύνταγμα, που όχι μόνο δεν φόβισε την οργισμένη λαοθάλασσα, αλλά ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την ιερή οργή του κόσμου απέναντι σε ένα σάπιο καθεστώς που νοιώθει το έδαφπς να τρίζει κάτω από τα πόδια του.
Ήταν όμορφα σήμερα στους δρόμους και τις πλατείες της Ελλάδας. Οι νεκροί δεν γυρνάνε πίσω. Όμως τέτοιες λαοθάλασσες ελαφραίνουν το χώμα που τους σκεπάζει και εξαγνίζουν τους ζωντανούς που έμειναν πίσω να τους θρηνούμε.
Όμως: οργή χωρίς διέξοδο, χωρίς πολιτικές εναλλακτικές, οδηγεί σε απογοήτευση και, τελικά, σε ιδιώτευση. Θυμός χωρίς προοπτική οδηγεί σε μια μεγάλη νίκη του συστήματος που μας θέλει όλες και όλους χολωμένους και σε κατάσταση είτε οργής είτε κατάθλιψης – αλλά ποτέ ανασυγκρότησης.
Οι φωνές των μαζών στους δρόμους τους ενοχλούν. Όμως, δεν τους απειλούν όσο ξέρουν ότι, κάποια στιγμή, θα έρθει το Πάσχα, μετά το καλοκαίρι, οπότε ελπίζουν τα συλλαλητήρια θα ξεθυμάνουν καθώς οι μεγάλες μάζες των νέων μας θα εγκλωβίζονται στις γαλέρες του τουρισμού, άλλοι θα ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τις ορδές των νέων που έφυγαν στο εξωτερικό, ένα εκατομμύριο οικογένειες θα τις τρώει η αγωνία της έξωσης από τα funds. Ναι, οι φωνές, η θέα των μαζών στους δρόμους και στις πλατείες, τους ενοχλούν αλλά δεν τους σκιάζουν – γνωρίζουν ότι, χωρίς πολιτικές εναλλακτικές, η οργή θα μετατραπεί σε απογοήτευση και η απογοήτευση στην ιδιώτευση στην οποία ποντάρουν τα πάντα.
Το μόνο που δεν θέλουν οι ολιγάρχες και το προσωπικό τους, και θα κάνουν τα πάντα να το αποτρέψουν, είναι να κινδυνεύσει το σύστημά τους – αυτό που σήμερα σκοτώνει ψυχές και σώματα. Και το μόνο που απειλεί το σύστημά τους είναι ένα σοβαρό, πειστικό, ρεαλιστικό πρόγραμμα ριζικής συστημικής αλλαγής. Κι εδώ είναι που το ΜέΡΑ25 νιώθουμε την ηθική υποχρέωση να προτείνουμε συγκεκριμένα πράγματα, να καταθέσουμε στην κρίση σας ολοκληρωμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα.
Στην πατρίδα μας το μέλλον δεν είναι αυτό που ήταν. Ακόμα κι οι βιομήχανοι παραδέχονται ότι οι μισθοί είναι για γέλια – για την ακρίβεια για κλάμματα. Ο Πρόεδρος του ΣΕΒ πρόσφατα παραδέχθηκε ότι ακόμα κι όταν αυξάνεται ο κατώτατος δεν αυξάνεται ο μέσος μισθός. Ο ίδιος ο διευθυντής του think tank των βιομήχανων, του ΙΟΒΕ, πρόσθεσε πως το ποσοστό των εργαζόμενων που εισπράττουν τον μέσο μισθό μειώνεται συστηματικά ενώ όλο και περισσότεροι φυτοζωούν με τον κατώτατο.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, με συγκλονιστική υποκρισία, οι ίδιοι βιομήχανοι μαζί κι οι ξενοδόχοι παραπονιούνται ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους – ότι έχουν, λέει, 100 χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας. Τότε γιατί δεν αυξάνουν τον μισθό να προσελκύσουν εργαζόμενους; Γιατί δεν τους δίνουν ένα ρεπό όλο το καλοκαίρι; Γιατί δεν τους εξασφαλίζουν σε ανθρώπους που πρέπει να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις πως δεν θα τους πετάξουν στον δρόμο τη στιγμή που δεν θα τους έχουν ανάγκη;
Το παραμύθι ότι δεν έχουν να δώσουν ψηλότερους μισθούς είναι ακριβώς αυτό: παραμύθι! Το Μεγάλο Κεφάλαιο της χώρας θριαμβολογεί για την τεράστια κερδοφορία του. Την ώρα που παραδέχονται ότι οι μισθοί είναι οι χειρότεροι στην Ευρώπη, ζητωκραυγάζουν που η κερδοφορία τους είναι η τρίτη ψηλότερη στην Ευρώπη! Που σε μια χώρα που τα συνολικά ετήσια έξοδα για την δημόσια παιδεία είναι 3 δις και κάτι ψιλά, μόνο οι μέτοχοι των τραπεζών θα τσεπώσουν μερίσματα 8 δις εντός της επόμενης διετίας.
Ας γυρίσουμε όμως στο ερώτημα: Αφού έχουν κέρδη, γιατί δεν αυξάνουν τους μισθούς; Για έναν απλό λόγο. Πως θησαυρίζουν οι πετρελαιάδες του ΟΠΕΚ, της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων; Μειώνοντας την παραγωγή, την προσφορά, πετρελαίου. Έτσι σπρώχνουν τις τιμές στα ουράνια και τα κέρδη τους στην στρατόσφαιρα. Το ίδιο γίνεται και στην ολιγοπωλιακή ελληνική αγορά: Βλέπετε πως θησαυρίζουν τα σουπερμάρκετ την ώρα που μειώνονται οι πωλήσεις, καθώς ο κόσμος δεν τα βγάζει πέρα και περιορίζει τις αγορές του; Σε ρημαγμένες ολιγοπωλιακές οικονομίες, όπως η δικιά μας, η μείωση της παραγωγής είναι η πεμπτουσία των κερδών των μεγάλων εταιρειών.
Όλα αυτά είναι αλληλένδετα: ανύπαρκτες επενδύσεις σε δημόσια δίκτυα, όπως το τραίνο, το πανεπιστήμιο, το δημόσιο νοσοκομείο. Χαμηλοί μισθοί παντού. Εταιρείες μονοπώλια, ΤΕΡΝΑ, ΑΚΤΟΡ και Σια. Νέες και νέοι που έχουν να επιλέξουν μεταξύ των 900 ευρώ τον μήνα μακρυά από το σπίτι τους σε εργασιακές συνθήκες γαλέρας και της μετανάστευσης σε τόπους μακρινούς. Να το πω απλά; Η όψη του εγκαταλειμμένου, ανασφαλούς, αργού ελληνικού σιδηρόδρομου συνοψίζει την συνολική κατάσταση μιας χώρας που τα πάντα καταρρέουν με εξαίρεση τους απαστράπτοντες αυτοκινητόδρομους της ΤΕΡΝΑ και τα αεροδρόμια της Fraport, υποδομές που η τρόικα Βρυξελλών-Φρανκφούρτης-Ουάσιγκτον μας ανάγκασαν να χαρίσουμε σε αρπακτικά που ξεζουμίζουν την κοινωνία και την κρατάνε υπανάπτυκτη.
Δεν είναι σήμερα, μέρες πένθους και διαδηλώσεων, η στιγμή για μια πλήρη παρουσίαση του τι πρέπει να γίνει. Μερικές μόνο φράσεις για να σκιαγραφήσουμε την ελπίδα για κάτι καλύτερο, για την πραγματική δικαίωση των αδικοχαμένων 57.
Πάρτε τους απαστράπτοντες αυτοκινητόδρομους. Αφού χτιστούν, πόσες καλές θέσεις εργασίας προσφέρουν; Απειροελάχιστες. Πόσα προσφέρουν στην ανάπτυξη της τεχνολογικής βάσης της χώρας; Τίποτα απολύτως, πέραν από καυσαέρια, μεγατόνους διοξεiδ;iου του άνθρακα, αναπόφευκτα ατυχήματα, τεράστια έξοδα σε εισαγόμενα καύσιμα – για να μην μιλήσω για την καταστροφική επίπτωση στο εμπορικό ισοζύγιο μιας χώρας που δεν παράγει ούτε αυτοκίνητα ούτε φορτηγά.
Συγκρίνετε αυτή την Ελλάδα των ιδιωτικών αυτοκινητόδρομων με μια άλλη Ελλάδα – μια Ελλάδα με ραχοκοκκαλιά της έναν υπερσύγχρονο ηλεκτρικό σιδηρόδρομο: από την Καλαμάτα στους Εύζωνες και την Αλεξανδρούπολη – αλλά και στην Κρήτη, από τα Χανιά έως το Λασίθι. Ενός σιδηρόδρομου των 350 χιλ την ώρα του οποίου οι συρμοί, οι ράγες, οι υποδομές, το λογισμικό, θα κατασκευάζονται εδώ, στην χώρα μας – σε εργοτάξια, βιομηχανίες και start-ups σπαρμένα σε όλη την επικράτεια: Αθρόες και μόνιμες οι καλές θέσεις εργασίας, μόνιμη η περιφερειακή και εθνική ανάπτυξη, η ανακούφιση του περιβάλλοντος, η δυνατότητα δραστικής μείωσης της εξάρτησης από ορυκτέλαια – και, βέβαια, πολλές οι ζωές που θα σωθούν στην άσφαλτο.
Βέβαια, ένας τέτοιος σιδηρόδρομος μόνο από το Δημόσιο μπορεί να χτιστεί εκ του μηδενός – ακριβώς όπως μόνο η δημόσια ΔΕΗ μπόρεσε να ηλεκτροδοτήσει την χώρα πριν 65 χρόνια.
Να πως συνδέονται τα πάντα.
Να γιατί οι χαμηλοί μισθοί παντού, τα υπερκέρδη της ολιγαρχίας, η υποβάθμιση του ΕΣΥ, του δημόσιου πανεπιστημίου, όλων των δημόσιων αγαθών, του τραίνου, συμβαδίζουν – πάνε χέρι-χέρι.
Να γιατί εκείνοι που λυμαίνονται τα διόδια δεν θέλουν σύγχρονο τραίνο.
Να γιατί ουρλιάζουν πως ό,τι είναι ιδιωτικό είναι αγγελικά πλασμένο κι ότι δημόσιο καταραμμένο.
Επειδή για αυτούς τα κέρδη τους μεγεθύνονται μέσα από την ανάπτυξη της υπανάπτυξης – την ανάπτυξη της υπανάπτυξης που η θλιβερή κατάσταση των τραίνων μας σήμερα αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα.
Σήμερα, αυτές τις μέρες, διαδηλώνουμε στη μνήμη των 57.
Αύριο αρχίζουμε τον αγώνα για να πάρουμε τη χώρα μας πίσω, να διώξουμε τα αρπακτικά, και να ξεκινήσουμε την ανοικοδόμηση κάνοντας την αρχή μ’ έναν υπερσύγχρονο δημόσιο σιδηρόδρομο.
Προχωράμε, εκτός Βουλής με βούληση, ελπίδα και υπομονή!
Το βίντεο «Εκτός Βουλής» στον απόηχο του συγκλονιστικού συλλαλητήριου της 28ης Φεβρουαρίου:
Οι χθεσινές μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις σε περισσότερες από 100 πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, δύο χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, είναι η καλύτερη απάντηση στην Κυβέρνηση της συγκάλυψης.
«Δεν έχουμε οξυγόνο», «Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε», «Δικαιοσύνη τώρα», «Όχι στη συγκάλυψη του εγκλήματος», ήταν κάποια από τα συνθήματα που κατέκλυσαν τις πλατείες σε όλη τη χώρα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, και κυρίως νέοι άνθρωποι, γέμισαν τους δρόμους σε κάθε πόλη της Ελλάδας.
Απ’ άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα, ένα μαζικό, αποφασισμένο, κοινωνικό μέτωπο γεννά ελπίδα πως η υπόθεση του εγκλήματος στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί, όπως θέλει η Κυβέρνηση, μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα θύματα και τους υπεύθυνους. Οι εικόνες από τις συγκεντρώσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Ηράκλειο, τη Λάρισα και παντού, παραπέμπουν στις μαζικές απεργίες, διαμαρτυρίες και πορείες της περασμένης δεκαετίας όπου το κοινωνικό κίνημα ξεχείλιζε από ζωτικότητα και ορμή.
Η μαζικότητα του κόσμου που ζητά Δικαιοσύνη φοβίζει την Κυβέρνηση, γιατι συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να εξακολουθεί να συγκαλύπτει την αλήθεια για τη σύγκρουση στα Τέμπη. Είναι σαφές πως στα Τέμπη έγινε έγκλημα. Είναι σαφές πως έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που λειτουργεί σαν εγκληματική συμμορία. Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στους δρόμους, έδειξαν την αλληλεγγύη τους στις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών, οι οποίες δίνουν έναν αγώνα με προσήλωση, δίχως φόβο και με αξιοσημείωτη επιμονή.
Ως ΜέΡΑ25 θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων. Ο αγώνας τους για Δικαιοσύνη είναι αγώνας όλων μας.
Ο #Προϋπολογισμός 2025 της ΝΔ ψηφίζεται σε λίγες μέρες στη Βουλή. Δεν είμαστε εκεί να τον αποδομήσουμε. Είμαστε όμως ΕΔΩ. Και τον αποδομούμε ως Προϋπολογισμό Νεκροζώντανου Κράτους εντός μιας ΕΕ σε μη αναστρέψιμη διαδικασία αποδομητικής κρίσης.
Την Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2024 ο Γιάνης Βαρουφάκης θα επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη.
Στο πλαίσιο της 88ης ΔΕΘ, θα παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου της ενωτικής πρωτοβουλίας ΜέΡΑ25 | Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά στο Συνεδριακό Κέντρο Νικόλαος Γερμανός (Αίθουσα C, στις 13:00).
Άρθρο του Γραμματέα του ΜΕΡΑ25 Γιάνη Βαρουφάκη στην ειδική έκδοση του TheOpinion για την 88η ΔΕΘ.
Ποιος θα φανταζόταν ότι η πιο καίρια κριτική σε μια κυβέρνηση που επαγγέλλεται τον οικονομικό φιλελευθερισμό θα ερχόταν από το στόμα του Μίλτον Φρίντμαν, όταν έλεγε πως: «η λύση που δίνει η κυβέρνηση σ’ ένα πρόβλημα είναι συνήθως τόσο προβληματική όσο και το πρόβλημα το οποίο πολύ συχνά επιδεινώνει.» Στην περίπτωση της Ελλάδας εν έτει 2024, το εν λόγω «πρόβλημα» δεν είναι άλλο από την μόνιμη χρεοκοπία αυτής της χώρας σε μια περίοδο που η κυβέρνηση θριαμβολογεί για τα θηριώδη πρωτογενή της πλεονάσματα.
Σε κάθε οικονομία, όταν το κράτος έχει πλεόνασμα το «μάρμαρο» το πληρώνει η κοινωνία. Κι αν έχει να το πληρώσει, έχει καλώς. Όταν όμως δεν έχει, τότε το κόστος της υπερπληρότητας των κρατικών ταμείων είναι η κοινωνική εξαθλίωση. Το 2024 αποδεικνύεται μια τέτοια χρονιά. Το πρώτο επτάμηνο της τρέχουσας χρονιάς το πρωτογενές πλεόνασμα ξεπέρασε κατά περίπου 60%, ή 2 δισ. ευρώ, το αντίστοιχο πλεόνασμα του 2023. Όμως, την ίδια περίοδο, οι νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών γιγαντώθηκαν: το πρώτο πεντάμηνο έφτασαν τα 3,433 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 22%, ενώ τον Μάιο και τον Ιούνιο η αύξηση ξεπέρασε το 40% σε σχέση με το 2023.
Η εικόνα αποδεικνύεται ακόμα κρισιμότερη όταν εστιάσουμε στην πηγή των κρατικών πλεονασμάτων και στην διάρθρωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών των πολιτών. Μια ματιά στα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποκαλύπτει ότι τα τεράστια πλεονάσματα οφείλονται όχι στην ευημερία των πολιτών (π.χ., οι ποσότητες που αγοράζουν μειώνονται) αλλά στην ακρίβεια που φέρνει πολύ περισσότερους έμμεσους φόρους – οι οποίοι, ως γνωστόν, πλήττουν δυσανάλογα τους μη έχοντες. Όσο για την αδυναμία των φυσικών προσώπων να πληρώνουν τους φόρους τους, τα στοιχεία της ΑΑΔΕ καταδεικνύουν ότι πρόκειται για γενικευμένο κακό: οι πολίτες αδυνατούν να καταβάλουν πολλές κατηγορίες φόρων – φόρους εισοδήματος, περιουσίας, άλλους άμεσους φόροι, έμμεσους φόροι, τέλη και χαρτόσημα, πρόστιμα, δάνεια, καταλογισμούς κλπ. Πρόκειται, δηλαδή, για «οριζόντια» οικονομική δυστοκία.
Το παζλ της μη βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας ολοκληρώνεται με μια ματιά στο εμπορικό έλλειμμα κατά το πρώτο εξάμηνο το οποίο αυξήθηκε κατά 10,5% φτάνοντας τα 16,73 δισ. ευρώ (με τις εξαγωγές να υποχωρούν στα 25,3 δισ., από 26,1 δισ. πέρσι, και τις εισαγωγές να ανεβαίνουν στις 42,03 δισ. ευρώ, από 41,3 δισ. πέρσι). Γιατί συνδυάζω εδώ τα στοιχεία του κρατικού πλεονάσματος, των ληξιπρόθεσμων οφειλών και του εμπορικού ελλείμματος; Επειδή αυτά τα τρία στοιχεία, μαζί, αποδεικνύουν ότι ο τίτλος του παρόντος άρθρου δεν είναι μια πολιτική ρητορική ενός επί κεφαλής αντιπολιτευόμενου κόμματος αλλά η πικρή, αδιαμφισβήτητη αλήθεια.
Μια από τις λίγες αδιαμφισβήτητες αλήθειες που διδάσκουμε στα πανεπιστημιακά μαθήματα μακροοικονομικής είναι η εξής ταυτότητα:
Στην περίπτωσή μας, ο λόγος που το κρατικό πλεόνασμα μπορεί να είναι τόσο μεγάλο σε μια περίοδο που το εμπορικό πλεόνασμα είναι τόσο αρνητικό είναι απλός: οι αρνητικές πλεονάζουσες αποταμιεύσεις – δηλαδή μια κοινωνία που ζει από τα ελάχιστα έτοιμα που της απέμειναν.
Να γιατί το ΜέΡΑ25 δεν το βάζουμε κάτω και, κόντρα στα τέσσερα κόμματα (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-Νέα Αριστερά) που επιμένουν ότι μας έσωσαν με τα Μνημόνιά τους, εμείς επιμένουμε ότι αυτή η χώρα, με τις πολιτικές υψηλών πλεονασμάτων, τεράστιων φόρων και αποδημούντων νέων, έχει ανάγκη μιας ριζικά διαφορετικής πολιτικής.
