Posts

Posted on

Η αλήθεια πίσω από την «ανάπτυξη» – Όταν η εργασία τιμωρείται

Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για τη φορολόγηση της εργασίας στην Ελλάδα δεν αφήνει κανένα περιθώριο για ωραιοποιήσεις. Πίσω από τις κυβερνητικές δηλώσεις περί «σταθερότητας» και «ανάπτυξης», αποκαλύπτεται μια σκληρή πραγματικότητα: στην Ελλάδα, η εργασία συνεχίζει να τιμωρείται.

Ας δούμε τα δεδομένα.

Η λεγόμενη «φορολογική σφήνα» – δηλαδή το σύνολο των φόρων και εισφορών που επιβαρύνουν την εργασία – φτάνει το 39,3% για έναν μέσο εργαζόμενο. Την ίδια στιγμή, ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 35,1%. Με απλά λόγια: ο Έλληνας εργαζόμενος πληρώνει σημαντικά περισσότερο από τον μέσο πολίτη των ανεπτυγμένων χωρών για να δουλεύει.

Και αν νομίζει κανείς ότι η κατάσταση βελτιώνεται με τα χρόνια, η πραγματικότητα τον διαψεύδει. Από το 2000 μέχρι το 2025, η φορολογική επιβάρυνση στην εργασία στην Ελλάδα αυξήθηκε, ενώ στον υπόλοιπο ΟΟΣΑ μειώθηκε. Δηλαδή, την ώρα που οι άλλες χώρες ελαφρύνουν τους εργαζόμενους, η Ελλάδα κάνει το αντίθετο.

Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία για τις οικογένειες. Ένα παντρεμένο ζευγάρι με δύο παιδιά αντιμετωπίζει τον 4ο υψηλότερο φορολογικό σφήνα στον ΟΟΣΑ (37,5%), όταν ο μέσος όρος είναι μόλις 26,2%. Και εδώ προκύπτει το εξής εξοργιστικό: η μείωση της επιβάρυνσης λόγω παιδιών στην Ελλάδα είναι μόλις 1,9 ποσοστιαίες μονάδες, όταν στον ΟΟΣΑ φτάνει τις 8,9.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν στηρίζει την οικογένεια, αλλά την αφήνει να σηκώνει ένα δυσανάλογο βάρος.

Και ας μιλήσουμε καθαρά: αυτή δεν είναι «ουδέτερη» οικονομική πολιτική. Είναι επιλογή.

Είναι επιλογή να βασίζεται το κράτος στη βαριά φορολόγηση της εργασίας αντί να χτυπά τη φοροδιαφυγή και τις μεγάλες ανισότητες. Είναι επιλογή να επιβαρύνονται οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίοι, ενώ το παραγωγικό μοντέλο της χώρας παραμένει στρεβλό και εξαρτημένο.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή αν δούμε τι μένει τελικά στην τσέπη του εργαζόμενου. Ένας μέσος εργαζόμενος κρατά μόλις το 73,9% του μισθού του μετά από φόρους και εισφορές – λιγότερο από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Για οικογένειες με παιδιά, η διαφορά είναι ακόμη πιο δραματική.

Πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη όταν η εργασία αποθαρρύνεται;
Πώς μπορεί να υπάρξει δημογραφική πολιτική όταν οι οικογένειες τιμωρούνται;
Πώς μπορεί να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη όταν το βάρος πέφτει πάντα στους ίδιους;

Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορεί.

Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει την επικοινωνιακή διαχείριση και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη φόρων – πάσχει από λάθος κατανομή τους.

Μια πραγματικά δίκαιη οικονομική πολιτική θα ξεκινούσε από την αποφόρτιση της εργασίας, την ουσιαστική στήριξη της οικογένειας και τη μετατόπιση του βάρους εκεί που πραγματικά υπάρχει πλούτος.

Μέχρι τότε, κάθε αφήγημα περί «ανάπτυξης για όλους» θα παραμένει αυτό που ήδη είναι: ένα αφήγημα χωρίς αντίκρισμα.

Posted on

Προς μια οικονομία τεχνοφεουδαρχίας

Το Μεσοπρόθεσμο καταρρίπτει το αφήγημα της ανάπτυξης: Προς μια οικονομία τεχνοφεουδαρχίας;

Η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων και η δημοσιονομική πειθαρχία αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα πίσω από την «ανάπτυξη» — και θέτουν το πραγματικό δίλημμα των επερχόμενων εκλογών.

Η «ανάπτυξη» ως αφήγημα

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της ανάπτυξης κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο. Παρουσιάζεται ως απόδειξη επιτυχίας, ως ένδειξη σταθερότητας, ως σημάδι ότι η ελληνική οικονομία έχει αφήσει πίσω της την κρίση. Ωστόσο, όταν εξετάζουμε τις πραγματικές πολιτικές που εφαρμόζονται, η εικόνα αυτή αρχίζει να ραγίζει. Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής στρατηγικής δεν επιβεβαιώνει το αφήγημα της ανάπτυξης. Το αμφισβητεί ευθέως.

Η πραγματικότητα των αριθμών

Η πρόβλεψη για μείωση κατά 5% των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Δεν πρόκειται απλώς για έναν αριθμό. Πρόκειται για μια πολιτική κατεύθυνση:

•             περιορισμός του κράτους,

•             συγκράτηση δαπανών,

•             διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων.

Αυτές οι επιλογές δεν συνάδουν με ένα μοντέλο δυναμικής και συμπεριληπτικής ανάπτυξης. Αντίθετα, παραπέμπουν σε ένα πλαίσιο διαρκούς προσαρμογής και πειθαρχίας. Από την ανάπτυξη στη συρρίκνωση. Η μείωση του ανθρώπινου δυναμικού στο Δημόσιο δεν είναι ουδέτερη.  Σημαίνει:

•             λιγότερη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών,

•             μεγαλύτερη πίεση σε κρίσιμους τομείς όπως η υγεία και η παιδεία,

•             μεταφορά κόστους από το κράτος στον πολίτη.

Με άλλα λόγια, η ανάγκη δεν εξαφανίζεται — απλώς αλλάζει φορέα. Και κάπως έτσι, η «ανάπτυξη» μετατρέπεται σε μια έννοια αποκομμένη από την καθημερινότητα της κοινωνίας.

Το μοντέλο του τεχνοφεουδαλισμού

Αυτό που αναδύεται δεν είναι απλώς μια αυστηρή δημοσιονομική πολιτική. Είναι ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο. Ένα μοντέλο όπου:

•             η ισχύς συγκεντρώνεται σε λίγους,

•             το κράτος αποσύρεται από βασικές λειτουργίες,

•             και ο πολίτης καλείται να καλύψει τα κενά.

Αυτό το μοντέλο περιγράφεται όλο και συχνότερα ως τεχνοφεουδαλισμός ή τεχνοφεουδαρχία

Δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η πρακτική μετάβαση σε μια οικονομία όπου η ανάπτυξη δεν διαχέεται — συγκεντρώνεται.

Εκλογές: το πραγματικό δίλημμα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι επερχόμενες εκλογές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Το διακύβευμα δεν είναι απλώς ποιος θα διαχειριστεί την οικονομία. Είναι ποιο μοντέλο οικονομίας θα ακολουθηθεί. Το ερώτημα είναι σαφές:

•             Θα συνεχίσουμε σε μια πολιτική που βασίζεται στη συρρίκνωση του κράτους και τη μεταφορά βαρών στην κοινωνία;

•             ή θα αναζητήσουμε ένα διαφορετικό μοντέλο που επενδύει στον άνθρωπο και ενισχύει τη συλλογική ευημερία;

Η ανάγκη για μια ανθρωποκεντρική οικονομία

Η πραγματική ανάπτυξη δεν μπορεί να περιορίζεται σε δείκτες και ποσοστά. Αφορά:

•             την ποιότητα ζωής,

•             την κοινωνική συνοχή,

•             την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.

Μια ανθρωποκεντρική οικονομία δεν αντιμετωπίζει το κράτος ως βάρος, αλλά ως εργαλείο ισορροπίας και προστασίας. Δεν μειώνει τον άνθρωπο για να βελτιώσει τους αριθμούς. Βελτιώνει τους αριθμούς επενδύοντας στον άνθρωπο.

Ένα ευρύτερο πλαίσιο

Όπως αναλύεται και στο The Conscious Code: AI’s Journey into Human Society, η μετάβαση των οικονομιών σε πιο συγκεντρωτικά μοντέλα ισχύος δεν είναι τυχαία. Συνδέεται με την τεχνολογία, τη συγκέντρωση δεδομένων και τη μεταβολή των σχέσεων μεταξύ κράτους, αγοράς και κοινωνίας. Η οικονομική πολιτική που αποτυπώνεται στο Μεσοπρόθεσμο εντάσσεται σε αυτή τη μεγαλύτερη εικόνα.

Συμπέρασμα

Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δεν αποτελεί επιβεβαίωση της ανάπτυξης. Αποτελεί ένδειξη μιας διαφορετικής πορείας. Μιας πορείας που απομακρύνεται από την κοινωνική ενίσχυση και κινείται προς τη δημοσιονομική προσαρμογή και τη συγκέντρωση ισχύος. Και αυτό είναι που τελικά θα κριθεί στην κάλπη.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ανάπτυξη.

Αλλά:

❗ ποιον αφορά

❗ και ποιος πληρώνει το τίμημά της

Posted on

Ψηφιακό ευρώ

Επειδή πολύς λόγος γίνεται για το ψηφιακό ευρώ και την έλευση του το 2029 και τα “οφέλη του” για το καλό μας πάντα, δείτε τι γίνεται στην Κίνα όπου χιλιάδες νέοι Κινέζοι μένουν άστεγοι, επειδή έχουν μπει στη Μαύρη Λίστα του Συστήματος Κοινωνικής Εμπιστοσύνης.

Μόλις μπεις στη μαύρη λίστα, το ψηφιακό πορτοφόλι WeChat σου απαγορεύει αμέσως να ξοδέψεις τα δικά σου ψηφιακά χρήματα, ή να λάβεις μισθό. Έτσι μένεις άστεγος

Προσεχώς και εδώ….

Posted on

Ώρα να πάρουμε θέση!

Μεγάλωσα σ’ αυτό τον δρόμο.

Από εδώ, χαράματα, ο Γιώργος ο πατέρας μου έφευγε για την Χαλυβουργική στην Ελευσίνα κι η Ελένη, η μάνα μου, για τα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα.

Χρόνια από πέτρα, σμιλεμένα με διώξεις και ιδρώτα. Όμως το μέλλον μας φαινόταν του χεριού μας. Η ελπίδα φύτρωνε σαν αγριολούλουδο παντού.

Χρόνια τώρα με το ΜέΡΑ25 ταξιδεύω σε όλη την Ελλάδα. «Δε βγαίνει ο μήνας», μου λένε. Ούτε τότε έβγαινε. Αλλά τότε τουλάχιστον οι άνθρωποι τόλμαγαν να ονειρευτούν.

Μείναμε στο ευρώ, αλλά «μείναμε» από ευρώ, μονολογούν. «Πώς θα κάνουμε οικογένεια; Έτσι θα ζούμε;».

Τους απαντώ ότι όλα γίνονται επανακτώντας όσα μας πήραν για να μας λεηλατούν.

Γιατί σκοτώθηκαν τόσα παιδιά στα Τέμπη; Επειδή μας πήραν τα τραίνα, τα έσπασαν, τα κράτησαν απαρχαιωμένα, για να κερδίζουν από διόδια και καύσιμα οι «επενδυτές»!

Γιατί τα νοίκια είναι απλησίαστα και οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να μείνουν με τους γονείς τους μέχρι τα σαράντα τους; Επειδή φαντς και σέρβισερς μας βούτηξαν ενάμιση εκατομμύριο διαμερίσματα και μικρομάγαζα!

Γιατί ο λογαριασμός του ρεύματος σου προκαλεί εγκεφαλικό; Γιατί κλείνει ο φούρνος της γειτονιάς σου; Επειδή το καρτέλ ενέργειας συνωμοτεί εναντίον μας!

Γιατί οι τραπεζικοί υπάλληλοι απολύονται την ώρα που οι τράπεζες σε χαρατσώνουν και οι μετοχές τους πηγαίνουν στα ουράνια; Γιατί αφού τις διέσωσες, τις παρέδωσαν στα αρπακτικά!

Γιατί τα σουπερμάρκετ κερδίζουν τόσα την ώρα που εσύ αγοράζεις λιγότερα; Επειδή συμπράττουν για να κλέβουν και τους παραγωγούς και εσένα!

«Και τι πρέπει να κάνουμε;», με ρωτούν.

ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ, τους απαντώ. Επανάκτηση υποδομών ενέργειας, λιμανιών, αεροδρόμιων, κόκκινων δανείων, τραίνων –για να μένει ο πλούτος εδώ, στους πολλούς.

Έτσι μόνο θα υπάρξει ρευστότητα για να χτίσουμε κοινωνικές κατοικίες, να αναβιώσουμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, να νικήσουμε την Ακρίβεια.

Τότε με διακόπτουν: «Πάλι τα ίδια; Πάλι ελπίδα που καταλήγει σε κλειστές τράπεζες, αναστάτωση, σ’ άλλη μια συνθηκολόγηση;»

Καταλαβαίνω το φόβο σου. Όμως, όσο φοβάσαι, θα μας πάρουν κι αυτά που δεν μας έχουν ήδη πάρει.

Εμείς διδαχθήκαμε το μάθημά μας. Μπορούμε να επανακτήσουμε λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομους, κόκκινα δάνεια.

Μπορούμε να σπάσουμε τα καρτέλ. Μπορούμε να μειώσουμε τον ΦΠΑ από το 24% στο 15%.

Άλλα κόμματα, άλλοι πολιτικοί θα μιλήσουν κοροϊδευτικά για όλα αυτά. Εσύ πρέπει να σκεφτείς: Δουλεύουν για εσένα ή για άλλους;

Γιατί όσα προτείνει το ΜέΡΑ25 έχουν ήδη εφαρμοστεί με επιτυχία αλλού. Εκεί που ο κόσμος πίστεψε στη δύναμή του.

Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο φόβος που θέλουν να μας παραλύει. Ώρα να τολμήσουμε.

ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ των απαραίτητων για την ευημερία των πολλών. Για να ξαναγίνει κανονική η ατίθαση ελπίδα.

Ώρα να πάρουμε θέση!

Εγώ παίρνω.

Εσύ;

Γιάνης Βαρουφάκης, Γραμματέας ΜέΡΑ25

Posted on

Ζήτω το Χρηματιστήριο Ενέργειας

Δήλωση του Γραμματέα του ΜέΡΑ25, Γιάνη Βαρουφάκη:

Σήμερα, η μεγαβατώρα στην Ελλάδα χρεώνεται €144. Στην Ισπανία €37. Στη Γαλλία €58 ευρώ. Στη Βρετανία και στη Γερμανία €96 και €98 ευρώ αντίστοιχα.

Ζήτω το Χρηματιστήριο Ενέργειας που μας κληροδότησε ο κ. Τσίπρας και, σήμερα, διαχειρίζεται η «Μητσοτάκης ΑΕ».

Posted on

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου

Η 4η Φεβρουαρίου είναι αφιερωμένη στον αγώνα κατά του καρκίνου. Έναν αγώνα που δεν αφορά μόνο τους ασθενείς και τις οικογένειές τους, αλλά ολόκληρη την κοινωνία.

Ο καρκίνος δεν αντιμετωπίζεται με «ατομική ευθύνη». Αντιμετωπίζεται με ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας, πρόληψη, έγκαιρη διάγνωση και ισότιμη πρόσβαση όλων στη θεραπεία χωρίς διακρίσεις, χωρίς αποκλεισμούς.

Η υγεία είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο. Και η μάχη απέναντι στον καρκίνο είναι υπόθεση συλλογική.
#καρκίνος#υγεία#Φεβρουάριος#πολιτική#μερα25

Posted on

«Το τζάμπα πέθανε» – μάλλον όχι για όλους…

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν επαρκούν τα δύο ενοίκια που επιχορηγεί η κυβέρνηση για έναν εκπαιδευτικό που νοικιάζει σπίτι στην επαρχία, η βουλευτής Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, έδωσε την “αποστομωτική” απάντηση ότι «το τζάμπα πέθανε»! Η κυνικότητα της κυβέρνησης δεν μας εξέπληξε ποτέ ιδιαίτερα, όμως ο κατήφορος —όπως αυτός εκφράζεται ευθαρσώς από τον δημόσιο λόγο των στελεχών της— δεν έχει τέλος.

Η δήλωση αυτή έρχεται σε μία περίοδο εντονότατης στεγαστικής κρίσης, όπου τα ενοίκια στα μεγάλα αστικά κέντρα, μεταξύ των οποίων και στην Πάτρα, όπου πολιτεύεται η κ. Αλεξοπούλου, τρέχουν σε ένα ατελείωτο ράλι ενόσω η κυβέρνηση δεν λαμβάνει πραγματικά μέτρα αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης. Το Airbnb αναπτύσσεται ανενόχλητο και συνεπικουρούμενο από την Golden Visa, την οποία η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να περιορίσει.

Είναι προφανές ότι η κ. Αλεξοπούλου δεν ενδιαφέρεται να εκπροσωπήσει την κοινωνία, τους εργαζόμενους του βασικού μισθού για τους οποίους έχει φροντίσει η κυβέρνησή της η ενοικίαση σπιτιού να μοιάζει μακρινό όνειρο, τους φοιτητές και τους γονείς τους που αναγκάζονται να καταβάλουν άνω των 500€ για μια μέση φοιτητική κατοικία, τη μέση ελληνική οικογένεια που δεν βγάζει τον μήνα, τους ευάλωτους δανειολήπτες που χάνουν σε πλειστηριασμό την πρώτη τους κατοικία. Για αυτούς, πράγματι το τζάμπα όχι απλά πέθανε, αλλά δεν υπήρξε ποτέ, σε αντίθεση με τους φίλους της, τους ημέτερους της κυβέρνησης που αυτοβαφτίζονται ως «φιλελεύθεροι» αλλά γαντζώνονται από το ελληνικό κράτος και υφαρπάζουν ότι προλάβουν μέσω απευθείας αναθέσεων, κλειστών διαγωνισμών, ευνοϊκών προσλήψεων κ.ά. Για εσάς και αυτούς κ. Αλεξοπούλου, το τζάμπα δεν πέθανε…

Εμείς στο ΜέΡΑ25 έχουμε από καιρό ξεκάθαρες θέσεις αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης:

Περιορισμός του Airbnb και κατάργηση της χρυσής βίζας,
Προστασία της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς και κατάργηση του «Ηρακλή»,
Σύσταση Δημόσιου Οργανισμού Κοινωνικής Κατοικίας,
Πλαφόν στις τιμές των ενοικίων.
Θέτοντας το παραπάνω πλαίσιο ως βάση, απευθύνουμε μαζικό και ενωτικό κάλεσμα στην κοινωνία να κινητοποιηθεί και να εμπλουτίσει το κίνημα για αλλαγή της σημερινής κατάστασης.
#οικονομία#ακίνητα#ενοίκια#αλεξοπούλου#ΜέΡΑ25

Posted on

Δεν θα τους αφήσουμε να μας επιστρέψουν στη δεκαετία του 1950

Την ίδια στιγμή που οι ναρκομαφίες κάνουν πάρτι στη χώρα και η αδράνεια (στην καλύτερη περίπτωση) ή η σπουδή για συγκάλυψη (στην χειρότερη) της Δικαιοσύνης σε περιπτώσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ ή του εγκλήματος των Τεμπών έχει γίνει παροιμιώδης για την ελληνική κοινωνία, η εισαγγελία αποφάσισε να μας γυρίσει στη δεκαετία του 1950.

Η αναγγελία διενέργειας προκαταρτικής εξέτασης για τη δήλωση του γραμματέα του ΜέΡΑ25, Γιάνη Βαρουφάκη, ότι είχε κάνει χρήση ουσιών θα ήταν κωμική εάν δεν ήταν ανήκουστα προκλητική και επικίνδυνη. Όχι μόνο γιατί για πολλοστή φορά γίνεται κατά παραγγελία της ακροδεξιάς πτέρυγας της κυβέρνησης, αλλά και γιατί διαπαιδαγωγεί την κοινωνία ότι η σωστή αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι η απόκρυψη της αλήθειας και η υποκρισία.

Την ώρα που τα ναρκωτικά κάνουν θραύση, και η αστυνομία συλλαμβάνει και φυλακίζει τα παιδιά των λαϊκών τάξεων για μικροποσότητες αφήνοντας να διακινείται η ακριβή κοκαΐνη χωρίς κανέναν περιορισμό στην καλή κοινωνία, την ώρα που ο Άδωνις Γεωργιάδης διαλύει με κυνισμό τις δομές απεξάρτησης και βυθίζει τον ΕΟΠΑΕ στο χάος, η κυβέρνηση επιλέγει να ανασύρει πρακτικές της αστυνομίας ηθών απέναντι στον γραμματέα του ΜέΡΑ25 επειδή είπε την αλήθεια για ένα πραγματικό πρόβλημα.

Στο ΜέΡΑ25 δεν πρόκειται να σταματήσουμε να μιλάμε για την ανάγκη να χτυπηθεί το ναρκεμπόριο και οι μαφίες του, μέσω της αποποινικοποίησης και του κρατικού ελέγχου των ουσιών. Δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε αποτυχημένες συνταγές δήθεν τρομοκράτησης, που είχαν τα αντίθετα αποτελέσματα κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Αλλά θα συνεχίσουμε να λέμε την αλήθεια.

Δεν πρόκειται να τρομάξουμε ούτε από εισαγγελείς ούτε από χωροφύλακες ούτε από παιδονόμους. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στους κλόουν, που το πρωί απαιτούν να σταματήσουμε να μιλάμε για νόμους γιατί κουβαλούν σπαθιά, και το βράδυ ανεμίζουν τους νόμους του κράτους της εθνικοφροσύνης, να μας γυρίσουν πίσω στα πέτρινα χρόνια.

Posted on

Το Πρωτοχρονιάτικο Μήνυμα του Γραμματέα του ΜέΡΑ25, Γιάνη Βαρουφάκη, για το 2026

Οι ευχές του του ΜέΡΑ25 προς φίλους, συνοδοιπόρους, κομματικά αποστασιοποιημένους και, ναι, πολιτικούς αντίπαλους. Καλή χρονιά σε όλες και όλους.

To 2025 φεύγει αφήνοντας πίσω του μυρωδιά των πολέμων, της γενοκτονίας, ενός υφέρποντα φασισμού που σπάει τη μύτη, μιας αίσθησης του πολύ κόσμου ότι, όπως συνοψίζει ο προτελευταίος στίχος του Νίκου Γκάτσου στον «Κεμάλ» του Μάνου Χατζηδάκι, «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Ότι αυτός ο κόσμος δεν θέλει να αλλάξει. Ή, για την ακρίβεια, ότι αυτός ο κόσμος αλλάζει, προς το χειρότερο!

Ναι, είναι αλήθεια – το είχαμε πει καιρό τώρα. Πριν δέκα χρόνια βάλαμε το 25 στο DiEM25 και στο ΜέΡΑ25 επειδή προβλέπαμε πως, χωρίς ρήξη με την ολιγαρχία, το 2025 θα ήταν η χρονιά που η Ευρώπη θα μετατρεπόταν σε εχθρό των ευρωπαίων, της ανθρωπότητας, της Φύσης – κι η Ελλάδα θα βολόδερνε ερημοποιούμενη εντός αυτής της παρακμάζουσας, πολεμοκάπηλης Ευρώπης.

Ευτυχώς, το 2025 απέδειξε και κάτι άλλο: όλα αλλάζουν τελικά. Τίποτα δεν μένει στάσιμο παρά τις συγκινητικές προσπάθειες της ολιγαρχίας, μιας άρχουσας τάξης που είναι διατεθειμένη να κάνει το παν, που είναι έτοιμη να τα αλλάξει όλα για να μην αλλάξει τίποτα, για να μην χάσουν οι πολύ ολίγοι τα προνόμια που κέρδισαν εις βάρος της Ανθρωπότητας και της Φύσης.

Δεν το καταφέρνουν όμως. Τα πράγματα αλλάζουν σε πείσμα των ισχυρών, κόντρα στα πλάνα τους. Καλώς ή κακώς, ο Τραμπ κέρδισε τον οικονομικό πόλεμο που εξαπέλυσε κόντρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Καλώς ή κακώς, ο Πούτιν κατατρόπωσε την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ στο Ουκρανικό. Καλώς ή κακώς, η Κίνα κατατρόπωσε τον Τραμπ στον εμπορικό πόλεμο που εξαπέλυσαν Μπάιντεν και Τραμπ εναντίον της.

Όλα αλλάζουν λοιπόν. Μπορεί προς το χειρότερο, αλλά πάντως αλλάζουν. Μέσα από αυτές τις ρωγμές στο μπετόν της εξουσίας, ξεπετάγονται οι αχτίδες της ελπίδας. Η συνειδητοποίηση ότι όλα μπορούν να είναι όχι μόνο αλλιώς αλλά και καλύτερα – το συμπέρασμα ότι κανείς καλός αγώνας δεν πάει χαμένος.

Ένα μικρό παράδειγμα είναι και το ΜέΡΑ μας, το ΜέΡΑ25 και η ενωτική μας πρωτοβουλία. Κι αν χάσαμε το 2023 την κοινοβουλευτική μας εκπροσώπηση, το ΜέΡΑ25 απέδειξε ότι οι συνεπείς αγώνες, η ενωτική διάθεση και η προσήλωσή μας στις αξίες του ουμανισμού κρατούν την ελπίδα ζωντανή.

Είθε το 2026 η ελπίδα να δυναμώσει, να μας κάνει πιο φιλόδοξους ιδεολόγους που ξέρουν όχι μόνο να λένε ΟΧΙ αλλά και να δημιουργούν νέες μορφές ευημερίας Ανθρώπων και Φύσης.

Καλή χρονιά λοιπόν, ευτυχισμένο το 2026, χρόνια καλά σε όλες και όλους: πολιτικούς αντίπαλους, κομματικά αποστασιοποιημένους, συνοδοιπόρους, φίλες και φίλους.