
Το Progressive International βρίσκεται τώρα σε πλήρη λειτουργία. Ο νέος μας ιστότοπος κυκλοφόρησε πριν από λίγα λεπτά. Παρακολουθήστε αυτόν τον χώρο.

Το Progressive International βρίσκεται τώρα σε πλήρη λειτουργία. Ο νέος μας ιστότοπος κυκλοφόρησε πριν από λίγα λεπτά. Παρακολουθήστε αυτόν τον χώρο.

mera25.gr/estiasi-se-dini-thesi-chiliades-epichirisis-ke-ergazomeni/

Ημερομηνία γέννησης του ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού Ερρίκου Ντυνάν.
Η ιδέα προήλθε από την Εθνική Επιτροπή της Τσεχοσλοβακίας, η οποία το 1922 κήρυξε τριήμερη εκεχειρία κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα για την προώθηση της ειρήνης.
Κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου, οι δύο οργανισμοί μάς υπενθυμίζουν τις τιτάνιες προσπάθειες που καταβάλλουν σε όλο τον κόσμο για την ανακούφιση των ανθρώπων από τις αρρώστιες, τους λοιμούς, τις καταστροφές και τους πολέμους.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα εκατομμύρια εθελοντών ανά τον κόσμο!

Το φάντασμα του 5ου Μνημονίου πλανάται πάνω από τη χώρα, φέρνοντας μειώσεις μισθών και συντάξεων, περαιτέρω φτωχοποίηση των ήδη φτωχών, και εξανδραποδισμό των μικρομεσαίων. Ταυτόχρονα, παραδίδει στην ολιγαρχία-χωρίς-σύνορα ό,τι απέμεινε από τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο της χώρας (αρπακτικά ταμεία, αρπακτικές εξορυκτικές εταιρείες, αρπακτική διαπλοκή).
Στον Καιρό του Κορωνοϊού, μπροστά στο φάσμα της νέας οικονομικής κατάρρευσης και του νέου εκτροχιασμού του Χρέους, ο ενστερνισμός από τον κ. Μητσοτάκη του αιτήματος για ευρωομόλογο ήταν η «Τελευταία Μπλόφα» του. Όταν του το αρνήθηκαν, απλώς το «ξέχασε» και, έτσι, έστρωσε το δρόμο για την απάνθρωπη Νέα Λιτότητα, που θα φέρει το 5ο Μνημόνιο από τα μέσα του 2021 και για χρόνια πολλά.
Από σήμερα, όλοι οι χειρισμοί της κυβέρνησης στοχεύουν μόνο και μόνο σε εκλογική νίκη, την οποία θα προσπαθήσει να υφαρπάξει από το λαό πριν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν τη λεηλασία που σχεδιάζει για λογαριασμό της παρασιτικής ολιγαρχίας.
Η μετά μετά-τον-κορωνοϊό εποχή απαιτεί Ενότητα κι Αγώνα. Για αυτό, το ΜέΡΑ25 καλεί τους πολίτες σε παλλαϊκή συστράτευση στη βάση συμφωνίας που περιλαμβάνει επτά σημεία:
Το 2010, η κοινωνία μας βρέθηκε απροετοίμαστη. Αιφνιδιάστηκαν οι πολίτες και υπέκυψαν στην ενορχηστρωμένη επίθεση της τρόικας και το όργανο βασανισμού της, το 1ο Μνημόνιο.
Το 2020 πια γνωρίζουμε. Αυτή τη φορά «άγνοια» δεν συγχωρείται. Οφείλουμε εγκαίρως να προετοιμάσουμε, ενωμένοι, τον αγώνα για την αποτροπή του 5ου Μνημονίου.

Πριν 134 χρόνια στο μακρινό 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Δύο αιώνας μετά και ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία όλα τα εργατικά δικαιώματα έχουν καταπατηθεί βάναυσα. Το δικαίωμα του πολίτη να εργάζεται με ανθρώπινες συνθήκες έχει πάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δικαιώματα που είχαν κερδηθεί με αιματηρούς αγώνες διαλύθηκαν κάτω από τον οδοστρωτήρα ενός “εικονικού χρέους”. Ενός χρέους που δημιουργήθηκε από την απληστία των “αγορών”. Οι οποίες αγορές δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Βασικές έννοιες στον δημόσιο διάλογο όπως πολίτης, εργάτης, δικαιώματα κλπ έχουν αντικατασταθεί από δανειστής , χρέος , καταναλωτής κλπ. Ζούμε μια συνεχόμενη διολίσθηση με πρόσχημα το “χρέος”. Ένα χρέος ανύπαρκτο που μας το φορτώθηκε άδικα. Ένα χρέος το οποίο δεν ελέγχθηκε ποτέ. Ένα χρέος που μας έβαλε σε αυτό που εμείς στο ΜέΡΑ25 λέμε Χρεοδουλοπαροικία.
Χρεοδουλοπαροικία γιατί πλέον δεν υπάρχουν πολίτες αλλά μόνο “δανειζόμενοι”.
Χρεοδουλοπαροικία γιατί πλέον δεν υπάρχει σύνταγμα αλλά μόνο “μνημόνιο”
Χρεοδουλοπαροικία γιατί πλέον δεν υπάρχει πολιτεία αλλά μόνο “δανειστές”
Δυστυχώς ή ευτυχώς η ιστορία επαναλαμβάνετε. Το ραντεβού με την ιστορία δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς. Οι συνθήκες ωριμάζουν. Η γενιά μας θα καλεστεί σύντομα να επιλέξει αν θα συνεχίσει το ακολουθεί τον δρόμο που εμβαθύνει στις απώλειες εργατικών-πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδηγώντας μας σε ένα μετά-καπιταλιστικό περιβάλλον που όλα θα είναι πλήρως ελεγχόμενα . Το λεγόμενο δόγμα ΤΙΝΑ (There Is No Alternative ) Δεν υπάρχει άλλος δρόμος δηλαδή.

Ή μέσω της ανυπακοής θα επιλέξει ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, υπάρχουν και άλλες λύσεις. Μέσω της ανυπακοής θα βάλει φρένο στις παράλογες αποφάσεις των “αγορών” που οδηγούν σε μια τεράστια φυλακή χρέους όλη την ανθρωπότητα. Μέσω της ανυπακοής θα διεκδίκηση πάλι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Μέσω της ανυπακοής θα διεκδίκηση καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας σε νέους τομείς που θα έχουν σχέσει π.χ με την ποιότητα ζωής (περιβάλλον).
Πρέπει να κοιτάμε πίσω (1886) για να πάμε μπροστά. Τίποτα δεν χαρίστηκε ποτέ. Το μήνυμα της ρεαλιστικής ανυπακοής είναι διαχρονικός επίκαιρο.
Καλή Εργατική Πρωτομαγιά!

Αυτές τις μέρες είμαστε όλοι σαν ναυαγοί, που υποχωρούν κάτω από ένα τεράστιο κύμα, την πανδημία COVID-19. Το εν λόγω κύμα είναι η πανδημία που προκαλείται από τον ιό SARS-CoV-2 και τη θανατηφόρα ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει, COVID-19.
Τους τελευταίους δύο μήνες, από τότε που οι επιδημιολόγοι έπεισαν τους πολιτικούς να πάρουν την απειλή του COVID-19 πιο σοβαρά από το συνηθισμένο χειμερινό κύμα της γρίπης, έχουμε γοητευτεί από κυματοειδείς εικόνες: γραφικές παραστάσεις που απεικονίζουν την πρώιμη, εκθετική ανάπτυξη λοιμώξεων και τους θανάτους και στη συνέχεια την ισοπέδωση της καμπύλης καθώς ασκούμε τις οδηγίες της πολιτικής προστασίας κρατώντας κοινωνικές αποστάσεις και εφαρμόζοντας οικονομικούς αποκλεισμούς.
Στην ιστορία, όλες οι μεγάλες πανδημίες έχουν έρθει σε κύματα, συμπεριλαμβανομένου του Μαύρου Θανάτου της πνευμονικής πανώλης τον 14ο αιώνα και της ευλογιάς τον 18ο αιώνα. Η πρώτη καταγεγραμμένη επιδημία πανώλης – τον 5ο αιώνα π.Χ. Αθήνα – είχε τρία κύματα: το 430, το 429 και το 427-26.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, το δεύτερο κύμα ήταν χειρότερο από το πρώτο. Πάρτε τη μεγάλη γρίπη του 1918-19. Το πρώτο καταγεγραμμένο ξέσπασμα ήταν σε μια στρατιωτική βάση του Κάνσας, στο Camp Funston, τον Μάρτιο του 1918. Αλλά η παγκόσμια κορύφωση της θνησιμότητας ήταν στο δεύτερο κύμα του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου. Ένα τρίτο κύμα επηρέασε ορισμένες περιοχές του κόσμου στις αρχές του 1919, κυρίως την Αγγλία και την Ουαλία και την Αυστραλία.
Ο κύριος λόγος να περιμένουμε ένα δεύτερο κύμα COVID-19 το 2020 είναι ότι δεν είμαστε πουθενά κοντά στην λεγώμενη “ανοσία της αγέλης”. Και, όπως έχουμε παρατηρήσει, μάλλον απέχουμε πολύ από το εμβόλιο. Ακόμα και στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αμερικής, το ποσοστό μόλυνσης είναι λίγο υψηλότερο από 21%, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες μελέτες. Καθώς τα μέτρα αποτροπής εξάπλωσης του ιού χαλαρώνουν και οι άνθρωποι επιστρέφουν στη δουλειά και στο σχολείο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα βλέπουμε αυξανόμενες λοιμώξεις και θανάτους από τον COVID-19.
Πράγματι, ήδη βλέπουμε σημάδια αναθέρμανσης σε ορισμένα μέρη της Ασίας, ιδίως στη Σιγκαπούρη και τη βόρεια Κίνα.
Η μόνη πραγματική συζήτηση είναι ο βαθμός στον οποίο ο ζεστός καιρός θα εμποδίσει τη μετάδοση στο βόρειο ημισφαίριο. Ήδη υπάρχουν πολλές ακαδημαϊκές εργασίες σχετικά με αυτό το θέμα. Μαθαίνουμε ότι αυτός ο ιός εξαπλώνεται ταχύτερα σε εσωτερικούς χώρους, σε περιορισμένους χώρους όπως μετρό, εστιατόρια και νοσοκομεία. Ως εκ τούτου, παρόλο που τα μέτρα χαλαρώνουν θα κάνουμε καιρό για να απολάυσουμε το αγαπημένο μας ποτό σε ένα μπαρ ή να πάμε παρέα με τους φίλους μας στο γήπεδο.
Ο φόβος για ένα δεύτερο κύμα (μια απότομη αύξηση των θανάτων) μαζί με την ύφεση που ούτως η άλλως είναι νομοτελειακά η μόνη σταθερά στην εξίσωση , σημαίνει ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε σε μια νέα πραγματικότητα, την μετά κοροναϊό εποχή.
Ο πρωθυπουργός και οι χειρισμοί της κυβέρνησής του άφησαν την τεράστια ευκαιρία για την Ελλάδα και την Ευρώπη να πάει χαμένη.
Ολόκληρη η ομιλία του YanisVaroufakisστη #Βουλή
Η 9η και 23η Απριλίου θα μείνουν στην ιστορία ως σημαντικά δυσάρεστες μέρες για την ΕΕ. Η ταφόπλακα που μπήκε στο “ευρωομόλογο” σημαίνει πολλά για τον χειμαζόμενο λαό αυτής της χρεοδουλοπαροικίας και τους λαούς της Ευρώπης. Μια Ευρώπη που ετοιμάζει σε μια τέτοια πρωτοφανή κρίση ένα “Ταμείο Ανάκαμψης” μέσω εγγυήσεων των κρατών μελών που θα διαθέσει το 0,6% του ΑΕΠ της για τα επόμενα 2-3 χρόνια, δηλαδή περίπου 100 δις ετησίως και 200-300 δις συνολικά!
Μιλάμε λοιπόν για εγγυήσεις δανεισμού εκ μέρους των κρατών μελών και όχι για χρήματα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Η κ. Μέρκελ που συνήθως δεν ψεύδεται αλλά συστηματικά εξοικονομεί την αλήθεια μιλάει τρις, που δεν θα είναι καν τόσο και θα συνιστούν δανεισμό πάνω σε αυτά τα δάνεια-εγγυήσεις. Τα δάνεια όμως στον χρεοκοπημένο είναι δώρο-άδωρο. Χρειαζόμαστε ενισχύσεις και όχι δανεισμό, όπως πολύ σωστά ενστερνίστηκε χθες και ο Πρωθυπουργός αυτή την άποψη.
Ποιο ποσοστό όμως από αυτά θα πάει σε ενισχύσεις και ποιο σε δάνεια; Απειροελάχιστο ποσοστό θα πάει σε ενισχύσεις. Τα δάνεια όμως θα πρέπει να αποπληρωθούν. Και έτσι σαν το άλλοτε “Σχέδιο Γιούνκερ” έτσι κι αυτό το σχέδιο της ΕΕ πολύ σύντομα θα ξεφουσκώσει σαν μπαλόνι.
Το κομμάτι τώρα που θα συνιστά όντως ενισχύσεις, θα ωφελήσει χώρες σαν την Ελλάδα που θα πάρουν κάτι παραπάνω από αυτά που θα εγγυηθούν. Ακόμα κι όμως τα μισά από αυτά να δοθούν σε ενισχύσεις το δημοσιονομικό θετικό σοκ για την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία κλπ θα είναι γύρω στο 0,02% του ΑΕΠ! Πρόκειται δηλαδή για τον ορισμό της δημοσιονομικής ασημαντότητας.
Αυτό ακριβώς έγινε γιατί την 9η Απριλίου η Κυβέρνηση είχε ήδη απεμπολήσει το “βέτο” της πολύ πριν ξεκινήσει το Eurogroup. Οπότε πραγματικά δεν αντιληφθήκαμε γιατί ο Υπουργός Οικονομικών έλαβε μέρος σε αυτό και δεν το παρακολούθησε απλώς από το σπίτι του. Καθώς χωρίς να λες “όχι” απλά δεν συμμετέχεις σε μια συζήτηση, είσαι ένας θλιβερός παρατηρητής.
Το ευρωομόλογο όμως που καλώς εξακολουθεί να θέλει η Κυβέρνηση είναι ένα εργαλείο αναδιάρθρωσης χρέους. Παίρνει από τις πλάτες των ασθενέστερων και το μεταβιβάζει στους ισχυρότερους εντός της ΕΕ, μειώνοντας παράλληλα το συνολικό χρέος της Ευρωζώνης λόγω των χαμηλών επιτοκίων που έχουν ιδίως οι “ισχυρότεροι” αυτής.
Το μέτωπο όμως του ευρωομολόγου κατέπεσε δυστυχώς, γιατί οι 9 χώρες ζητήσαν το λάθος ευρωομόλογο, μη έχοντας καμία σοβαρή απάντηση για το ποιος θα το εκδώσει. Καθώς μόνο η ΕΚΤ μπορεί να το εκδώσει. Επιπλέον η επίκληση των χωρών του Νότου στην “αλληλεγγύη” του Βορρά, συνιστά λανθασμένη στρατηγική. Κανένας δεν έχει υποχρέωση να συνυπογράψει το χρέος σου. Η απεύθυνση έπρεπε να ήταν στη βάση του δικού τους συμφέροντος και των συμφερόντων των ίδιων των λαών τους. Τα “λεφτά του Βορρά” δεν είναι δικά στους λεφτά, είναι χρήματα της ΕΕ. Δεν πρόκειται για καμία φιλανθρωπία, αλλά αντιθέτως τα δικά τους δημοσιονομικά και εμπορικά πλεονάσματα τα οφείλουν σε μεγάλο βαθμό στο ότι οι δικές μας χώρες υποφέρουν από τις πολιτικές της λιτότητας που μας επιβάλλουν.
Ο κ. Μητσοτάκης όμως με αυτούς τους χειρισμούς καταδίκασε την Κυβέρνηση του και την χώρα μας στο 5ο, σκληρότερο μνημόνιο. Αφήνοντας την τεράστια ευκαιρία για την Ελλάδα και την Ευρώπη να πάει χαμένη. Καθώς αν δεν μπορούμε σήμερα να δεσμευτούμε ότι σε 30 χρόνια (όπως προτείνει το ΜέΡΑ25 με το ευρωομόλογο 30ετούς λήξης) θα υπάρξει η ομοσπονδιοποίηση, αυτή η ΕΕ δεν θα υπάρχει και σε τελική ανάλυση δεν αξίζει κιόλας να υπάρχει.
Πέραν τούτου η Κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα στο εσωτερικό για την αντιμετώπιση της οικονομική κατάρρευσης. Όταν την καλούσαμε να ρίξει άμεσα εμπροσθοβαρώς τα 3,6 δις που είχε από το πρωτογενές πλεόνασμα στα ταμεία της, αδιαφορούσε και τώρα χρειάζεται λόγω της εκθετικής επίπτωσης τουλάχιστον 20 δις! Επιπλέον δεν προχώρησε στις προπληρωμένες κάρτες των 300 ευρώ για 12 μήνες σε όλους εκείνους τους “αόρατους” συμπολίτες μας οι οποίοι δεν έχουν λάβει και ούτε θα λάβουν σεντ από τις εξαγγελίες της Κυβέρνησης. Ενώ και το όνειδος του “Ηρακλή” παραμένει εδώ με μια ανάλγητη Κυβέρνηση έτοιμη να χρεώσει τη χώρα με 12 δις για να κερδίσουν συγκεκριμένα fund -με στενούς κυβερνητικούς δεσμούς- και να ξεσπιτώσουν τους πολίτες με κόκκινα δάνεια.
Εμείς δεν καλούμε την Κυβέρνηση να πάει στο “μαξιλαράκι” του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτό συνιστά μια πιστωτική κάρτα από την τρόικα και τον ESM. Μάλιστα απορούμε πώς ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα επιμένει στην πρόσδεση στην επιτυχία του 3ου και 4ου μνημονίου του. Τα μνημόνια αυτά σύντροφοι δεν έβγαιναν ήδη από την 6η Ιουλίου του 2015 όταν κάνατε το ΌΧΙ, ΝΑΙ. Και ακόμα αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα στη θέση της ΝΔ τι διαφορετικό θα έκανε; Θα έβαζε μήπως βέτο στην ΕΕ κι αν ναι γιατί δεν το έκανε τόσα χρόνια;
Αντιθέτως το μνημονιακό τόξο επιμένει στην ξεκάθαρη, στυγνή λιτότητα που έρχεται και την προαναγγέλλουν και οι σύμβουλοι της Μέρκελ για το 2021, με το λεγόμενο δημοσιονομικό “μαύρο μηδέν”. Πρέπει λοιπόν να εμπεδώσουμε ότι οι κύκλοι αυτοί δεν θέλουν το ευρωομόλογο όχι από ανοησία, αλλά επειδή η ολιγαρχία -όχι ο δήμος- βλέπει την υπάρχουσα αρχιτεκτονική της ΕΕ ως θρίαμβο, με εργαλεία που ενισχύουν την ολιγαρχία και κανένα απολύτως εργαλείο για την μεταβίβαση εισοδημάτων από τους πλούσιους στους φτωχούς. Αυτό ακριβώς τον θρίαμβο δεν θέλουν να χάσουν και να μεταβιβάσουν εξουσία από τους πλούσιους στους φτωχούς και χρέος από τους αδύναμους στους ισχυρούς.

Του Γιάνη Βαρουφάκη
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ – 9η Απριλίου 2020

Εμείς οι Έλληνες ήμασταν υπερήφανοι για τον τρόπο ζωής μας που μας δίνει το περιθώριο να εκμεταλλευόμαστε διασκεδάζοντας τον ελεύθερο χρόνο μας. Είτε αυτό σημαίνει ένας γρήγορος καφές το πρωί πηγαίνοντας για δουλειά, ένα γρήγορο break για έναν μεζέ ή ακόμα και η απογευματινή βόλτα που μπορεί να καταλήξει βραδινή (μας αρέσει να βρισκόμαστε μεταξύ μας). Με την κρίση του κορονοϊού καλούμαστε να εγκαταλείψουμε την καθημερινή τελετή του πρωινού καφέ ή την βραδινή βόλτα ή το Κυριακάτικο γήπεδο. Κατά την διάρκεια της κρίσης δεν πρόκειται ούτε να δουλέψουμε ούτε να απολαύσουμε την μπάλα.
Η πανδημία COVID-19 κατατάσσεται στις επιθέσεις σαν της 11ης Σεπτεμβρίου, που ως γεγονότα προκάλεσαν την αλλαγή διεθνών κανόνων και λειτουργιών. Πόση από την αλλαγή που βιώνουμε αυτή τη στιγμή θα έχει διαρκή αποτελέσματα; Για όσους νοσήσουν από τον κορονοϊό, θα μπορούσε να είναι απειληθεί η ζωή τους, για όλους τους άλλους θα αλλάξει τη ζωή.
Όταν βγούμε με το καλό από το σπίτι, θα βρούμε ένα διαφορετικό οικονομικό τοπίο.
Οι προβλέψεις ποικίλλουν, αλλά η οικονομία σίγουρα θα βρίσκεται σε ύφεση. Η Goldman Sachs προβλέπει ότι η μείωση του δεύτερου τριμήνου θα είναι 24%, γεγονός θα συγκριθεί με τους αριθμούς που δεν παρατηρήθηκαν από τη Μεγάλη Ύφεση.
Θα υπάρξει εκτεταμένη ανεργία – πιθανώς σε διψήφια ψηφία – τα προηγούμενα χαμηλά ποσοστά ανεργίας θα είναι μια μακρινή ανάμνηση.Οι πληρωμές ενοικίου θα καθυστερήσουν. τα δάνεια και οι υποθήκες θα παραμείνουν σε αθέτηση (δηλαδή θα κοκκινίσουν) · τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια θα υποστούν ζημία. και πολλές επιχειρήσεις (ιδίως οι μικρές επιχειρήσεις) θα κλείσουν. Τα πακέτα στήριξης δισεκατομμυρίων ευρώ θα βοηθήσουν βραχυπρόθεσμα, αλλά η μακροχρόνια επίπτωση της πανδημίας θα είναι διαρκής.
Όταν βγούμε από το σπίτι, η ψυχή και η νοοτροπία μας θα είναι επίσης διαφορετικές.
Η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είναι, φυσικά, το πιο πρόσφατο και έντονο παράδειγμα ενός γεγονότος που προκαλεί παγκόσμιες αλλαγές. Κάποιος δεν μπορεί πλέον να φτάσει στο αεροδρόμιο στις 7:30 π.μ. για μια πτήση 8:00. Οι έλεγχοι ασφαλείας είναι πολύ λεπτομερέστερη και η ενισχυμένη ασφάλεια εκτείνεται πέρα από τα αεροδρόμια σε αθλητικές εγκαταστάσεις, πάρκα ψυχαγωγίας, πλαζ – σχεδόν παντού υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος.
Η αλλαγή δεν είναι μόνο η αυξημένη ασφάλεια, αλλά πιο λεπτή, η συναίνεση των πολιτών ότι πρέπει να αναμένεται η επιτήρηση και η πρόσθετη ασφάλεια (μερικές φορές θεωρείται υπερβολικά ενοχλητική). Η γκρίνια σχετικά με την εισβολή στην ιδιωτική ζωή έχει διαλυθεί, αν δεν έχει εξαφανιστεί τελείως. Είναι πλέον αποδεκτό ότι πρέπει να ενημερώνουμε τις αρχές για τον χρόνο και τον σκοπό των μετακινήσεων μας.
Πολλοί φοβούνται ότι οι ενέργειες των πολιτικών δεν βασίζονται στην δημόσια ευημερία αλλά στην οπτική και την ιδεολογία.
Σε περιόδους κρίσης, το κοινό κοιτάζει τους ηγέτες του.
Αρχικά, λάβαμε μεικτά μηνύματα από κυβερνητικούς και μη αξιωματούχους σχετικά με τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Πολλοί είδαν την διαταγή για παραμονή κατ ‘οίκον ως μια απροσδόκητη ευκαιρία διακοπών. Οι άνθρωποι αγνοούσαν την κοινωνική αποστασιοποίηση και πήγαν στην παραλία, τα πάρκα και τα νυχτερινά κέντρα – μέχρις ότου οι χώροι αυτοί ήταν είτε κλειστοί είτε περιορισμένοι. Κατά συνέπεια, η καμπύλη μόλυνσης δεν ήταν τόσο επίπεδη όσο οι υγειονομικοί υπάλληλοι είχαν την ελπίδα ότι θα ήταν.
Όταν καταρτιστούν τα στοιχεία, θα καταστεί σαφές ότι έπρεπε να πάρουμε σοβαρότερα τις προτροπές επιστημόνων και του Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας) και να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο σε απομόνωση. Η αποτελεσματικότητα της διαμονής στο σπίτι, η οποία μπορεί να έχει μετριάσει τη ζημιά, θα κάνει τους πολίτες να επαναξιολογήσουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση και την άποψή τους ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι πολύ συχνά πολιτικοποιούν και υπερ-αντιδρούν ή υπο-αντιδρούν σε μια κρίση.
Μετά την πανδημία, η τηλεργασία θα γίνει περισσότερο αποδεκτή από τους εργοδότες και τους υπαλλήλους και η εξ αποστάσεως μάθηση θα γίνει περισσότερο αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους σπουδαστές. Με ισχυρούς φορητούς υπολογιστές, γρήγορες συνδέσεις στο διαδίκτυο, η αυξημένη παραγωγικότητα της εργασίας από το σπίτι καθιστά λιγότερο απαραίτητη την διαμονή στο γραφείο από τη διοίκηση. Ωστόσο, αυτό μπορεί να επιδεινώσει την ταξική διάκριση μεταξύ εκείνων που μπορούν να εργαστούν από το σπίτι και εκείνων που πρέπει φυσικά να βρίσκονται στη δουλειά – επισημαίνοντας περαιτέρω τη διαφορά στην κοινωνία μεταξύ των εργαζομένων στη γνώση και των εργαζομένων στις υπηρεσίες.
Μπορεί η πανδημία να είναι ο επιταχυντής για να μας οδηγήσει να αλλάξουμε συμπεριφορές που θα έπρεπε να επαναξιολογήσουμε, αλλά δεν είχαμε αν δεν είχαμε την πανδημία; Σίγουρα, ο ατομικισμός δεν έχει νόημα αν δεν αναλάβουμε την προσωπική ευθύνη για τις πράξεις μας. Αυτό είναι παλιό, όχι κάτι καινούργιο.
Πρέπει να θυμόμαστε τις προειδοποιήσεις των γονιών μας: Πλύνετε τα χέρια σας, καλύψτε το στόμα σας όταν φτερνίζεστε ή βήχετε, μένετε στο κρεβάτι όταν είστε άρρωστοι, κρατήστε τα χέρια σας μακριά από τα άλλα παιδιά. Η επιστροφή πίσω στην παιδική μας ηλικία θα προσφέρει τη βελτιωμένη προσωπική υγιεινή που είναι μία από τις πρώτες γραμμές άμυνας κατά της διάδοσης ενός νέου κορονοϊού.
Τέλος, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Η ελευθερία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του ελληνικού έθνους, αλλά είναι επίσης εύθραυστος. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της ασφάλειας και της ατομικής ελευθερίας. Ειδικές στιγμές πόνου και θυσίας στην ιστορία του έθνους, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου, των οικονομικών καταστροφών και των πανδημιών, μας οδήγησαν – για το κοινό καλό – να προσχωρήσουμε σε νόμους, κανόνες και κανονισμούς που θέτουν σε κίνδυνο ορισμένες από τις ατομικές ελευθερίες που έχουμε τόσο συνηθίσει. Φαίνεται να εκτιμούμε την ελευθερία μόνο όταν αντιμετωπίζουμε την απώλειά της.
Ίσως ο δρόμος για ένα καλύτερο μέλλον να είναι απλά να θυμόμαστε τα βασικά μαθήματα του παρελθόντος.
Παναγιώτης Διαμαντόπουλος