Πάτρα: 18 χρόνια σε κοντέινερ είναι ντροπή!

Στηρίζουμε τις διεκδικήσεις της σχολικής κοινότητας και της αυτοδιοίκησης για σύγχρονα και ασφαλή σχολεία

Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια μετά τον σεισμό του 2008, μαθητές της Πάτρας εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ. Στο 10ο Γενικό Λύκειο δεν έχει εξασφαλιστεί ακόμη ούτε η μελέτη για την κατασκευή νέου σχολείου. Σε άλλα σχολεία πέφτουν σοβάδες από τις οροφές την ώρα του μαθήματος, ενώ νηπιαγωγεία στεγάζονται σε ισόγεια πολυκατοικιών και ακατάλληλους χώρους.

Δεν πρόκειται για κάποιο έκτακτο πρόβλημα. Είναι το αποτέλεσμα μιας διαχρονικής πολιτικής εγκατάλειψης του δημόσιου σχολείου.

Στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με περίπου 30.000 μαθητές η κρατική χρηματοδότηση για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων αντιστοιχεί, σύμφωνα με τα στοιχεία του Δήμου, σε μόλις 70 ευρώ τον χρόνο ανά μαθητή! Την ίδια ώρα, οι αντισεισμικοί έλεγχοι παραμένουν σε εκκρεμότητα, τα σχολικά κτίρια γερνούν και οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται.

Πόσες ακόμη γενιές μαθητών πρέπει να περάσουν από τα κοντέινερ μέχρι να κατασκευαστούν κανονικά σχολεία; Πρέπει να θρηνήσουμε θύματα από την πτώση μιας οροφής ή από έναν επόμενο σεισμό για να θυμηθεί το κράτος τις υποχρεώσεις του; Η μεταφορά αρμοδιοτήτων στους Δήμους χωρίς επαρκείς πόρους και προσωπικό δεν αποτελεί αποκέντρωση αλλά μετακύλιση ευθυνών.

Το ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά στηρίζει τα αιτήματα της σχολικής κοινότητας και το κάλεσμα της δημοτικής αρχής για παμπατραϊκή κινητοποίηση.

Απαιτούμε:

  • Άμεση και επαρκή κρατική χρηματοδότηση για την κατασκευή σύγχρονων σχολικών κτιρίων, με προτεραιότητα στις μονάδες που εξακολουθούν να λειτουργούν σε κοντέινερ και ακατάλληλους χώρους.
  • Ολοκλήρωση των αντισεισμικών ελέγχων σε όλα τα σχολεία, δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων και άμεση υλοποίηση των αναγκαίων παρεμβάσεων.
  • Έκτακτο πρόγραμμα επισκευών και συντήρησης, με επαρκές μόνιμο τεχνικό προσωπικό και ουσιαστική ενίσχυση των Δήμων.
  • Πλήρη κάλυψη των αναγκών της Ειδικής Αγωγής και όλων των σχολικών μονάδων σε κατάλληλα κτίρια, εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό.

Η ασφάλεια των παιδιών δεν είναι πολυτέλεια, ούτε μπορεί να περιμένει άλλες κυβερνητικές εξαγγελίες. Είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Δεκαοκτώ χρόνια αναμονής είναι ήδη πάρα πολλά.

Ποιον υπηρετεί τελικά η νομοθεσία στην Ελλάδα;

Από το 2010 μέχρι σήμερα, οι κυβερνήσεις νομοθέτησαν για να προστατεύσουν τον πολίτη ή για να κάνουν το ελληνικό ιδιωτικό χρέος ένα εξαιρετικά κερδοφόρο χρηματοοικονομικό προϊόν;
Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.
Γιατί από το 2010 και μετά ακούσαμε πολλές φορές ότι όλα γίνονται για τη «σωτηρία της χώρας».
Μνημόνια.
Λιτότητα.
Περικοπές.
Φορολογία.
Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών.
«Εξυγίανση» του τραπεζικού συστήματος.
Ο Έλληνας πολίτης πλήρωσε.
Με το εισόδημά του.
Με την εργασία του.
Με την επιχείρησή του.
Και, σε πολλές περιπτώσεις, με την περιουσία του.
Όμως υπάρχει μια πλευρά της ιστορίας που σπάνια συζητάμε:
Τι συνέβη με τα ιδιωτικά χρέη των Ελλήνων;


Το δάνειο έγινε εμπόρευμα
Η Ελλάδα είχε ήδη από το 2003 θεσπίσει το πλαίσιο της τιτλοποίησης απαιτήσεων.
Μετά την κρίση, όμως, αυτό το εργαλείο απέκτησε τεράστια σημασία.
Το 2015, με τον ν. 4354/2015, δημιουργήθηκε το θεσμικό πλαίσιο για τη μεταβίβαση και διαχείριση απαιτήσεων από μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Και έτσι άρχισε να δημιουργείται μια νέα πραγματικότητα:
Η τράπεζα δεν ήταν πλέον απαραίτητα ο τελικός κάτοχος της απαίτησης.
Το δάνειο μπορούσε να μεταβιβαστεί.
Να τιτλοποιηθεί.
Να αγοραστεί από επενδυτικό σχήμα.
Και να ανατεθεί σε έναν servicer η διαχείρισή του.
Με απλά λόγια:
Το χρέος του Έλληνα έγινε επενδυτικό προϊόν.
Για τον πολίτη ήταν το σπίτι του.
Για τον επενδυτή ήταν μια απαίτηση με συγκεκριμένη αναμενόμενη απόδοση.
Και πίσω από αυτή την απαίτηση υπήρχε πολλές φορές ένα ακίνητο.


Και το σύστημα έγινε όλο και πιο αποτελεσματικό
Σταδιακά δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο θεσμικό οικοσύστημα:
μεταβίβαση → τιτλοποίηση → servicer → δικαστική διεκδίκηση → αναγκαστική εκτέλεση → πλειστηριασμός.
Το 2023, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την απόφαση 1/2023 έκρινε ότι οι εταιρείες διαχείρισης μπορούν να προβαίνουν σε δικαστικές ενέργειες για την είσπραξη απαιτήσεων και στο πλαίσιο τιτλοποιήσεων του ν. 3156/2003.
Την ίδια χρονιά, ο ν. 5072/2023 αναμόρφωσε περαιτέρω το θεσμικό πλαίσιο για τους αγοραστές και διαχειριστές πιστώσεων.
Και σήμερα το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, στο τέλος του 2025 οι απαιτήσεις από δάνεια που είχαν μεταβιβαστεί σε εξειδικευμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού και διαχειρίζονταν εγχώριοι servicers ανέρχονταν σε περίπου:
80 δισεκατομμύρια ευρώ.
Δεν μιλάμε λοιπόν για μια μικρή αγορά.
Μιλάμε για ένα τεράστιο κομμάτι του ιδιωτικού χρέους της χώρας.


Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό ζήτημα
Δεν θα πω ότι «όλα είναι παράνομα».
Δεν είναι αυτό το επιχείρημα.
Το ερώτημα είναι πολύ πιο σοβαρό:
Γιατί το ελληνικό κράτος ήταν τόσο αποτελεσματικό στο να δημιουργήσει το θεσμικό πλαίσιο για τη μεταβίβαση, τιτλοποίηση και είσπραξη των απαιτήσεων, αλλά τόσο λιγότερο αποτελεσματικό στην προστασία της περιουσίας του πολίτη;
Γιατί ο πολίτης που έχασε τη δουλειά του στην κρίση, που είδε το εισόδημά του να καταρρέει και την επιχείρησή του να κλείνει, αντιμετωπίστηκε πρωτίστως ως οφειλέτης;
Γιατί δεν αντιμετωπίστηκε ως πολίτης που πρέπει να του δοθεί πραγματική δυνατότητα επανεκκίνησης;
Γιατί η προστασία της πρώτης κατοικίας μετατράπηκε σταδιακά από βασική κοινωνική προτεραιότητα σε όλο και πιο περιορισμένη εξαίρεση;
Και κυρίως:
Γιατί η ακίνητη περιουσία του Έλληνα έγινε το τελευταίο καταφύγιο της είσπραξης;


Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων
Το σπίτι στην Ελλάδα δεν είναι απλώς ένα asset.
Είναι η αποταμίευση μιας οικογένειας.
Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών εργασίας.
Είναι η περιουσία που πέρασε από τον παππού στον πατέρα και από τον πατέρα στο παιδί.
Όταν αυτή η περιουσία χάνεται, δεν χάνεται απλώς μια οικονομική μονάδα.
Αλλάζει η κοινωνική θέση μιας ολόκληρης οικογένειας.
Και όταν αυτό συμβαίνει σε μεγάλη κλίμακα, αλλάζει η ίδια η κατανομή του πλούτου μέσα στην κοινωνία.


Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό
Δεν είναι αν πρέπει να πληρώνονται τα χρέη.
Φυσικά και πρέπει.
Δεν είναι αν πρέπει να προστατεύονται οι τράπεζες.
Ένα σταθερό τραπεζικό σύστημα είναι απαραίτητο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Ποιον υπηρετεί τελικά η πολιτεία όταν νομοθετεί για το ιδιωτικό χρέος;
Τον πολίτη που ψήφισε;
Την οικογένεια που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της;
Τη μικρομεσαία επιχείρηση που προσπαθεί να επιβιώσει;
Ή τον κάτοχο της απαίτησης που αγόρασε το χρέος;
Γιατί αν η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια με μειωμένο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια τεράστια αγορά ιδιωτικού χρέους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς για «εξυγίανση».
Πρέπει να μιλήσουμε και για μεταφορά πλούτου.
Από την πραγματική οικονομία προς τη χρηματοπιστωτική οικονομία.
Από τον πολίτη προς τον κάτοχο της απαίτησης.
Και τελικά, σε ορισμένες περιπτώσεις, από την οικογενειακή περιουσία προς εκείνον που απέκτησε το δικαίωμα να την διεκδικήσει.
Γι’ αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να τελειώνει στο:
«Πλήρωσε το δάνειό σου».
Πρέπει να αρχίζει από το:
«Ποιον προστατεύει τελικά το κράτος όταν νομοθετεί;»
Γιατί η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το ποιος ψηφίζει τους νόμους.
Κρίνεται και από το ποιον προστατεύουν αυτοί οι νόμοι.

Γ. Βαρουφάκης: Πρέπει να σταματήσουμε την κερδοσκοπία στην πηγή, όχι απλά να τη φορολογήσουμε μετά

Η συνέντευξη του Γραμματέα του ΜέΡΑ25, Γιάνη Βαρουφάκη, στην εκπομπή “Βράδυ Κυριακής” στο ΕΡΤ News και τον Δημήτρη Κοτταρίδη.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης μιλά εφ’ όλης της ύλης για το πρόγραμμα του ΜέΡΑ25 και την επανάκτηση, τις συνεργασίες, την αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας και των καρτέλ, τις συμμαχίες της Ελλάδας και εξηγεί γιατί δεν συμμετείχε στο «ντοκιμαντέρ της Τρόικας» για το 2015.

__________

Το βίντεο της συνέντευξης:

https://www.youtube.com/watch?v=GbJva5IP6KA

Να σταματήσει τώρα η περιβαλλοντική και θεσμική εκτροπή στην Άνω Ζήρια

Το ΜέΡΑ25 Αχαΐας εκφράζει την πλήρη αλληλεγγύη και στήριξή του στους κατοίκους της Άνω Ζήριας, στους περιβαλλοντικούς συλλόγους, στις συλλογικότητες πολιτών και σε όλους όσοι αγωνίζονται για την προστασία του βουνού, του δάσους και του φυσικού πλούτου της περιοχής απέναντι στην εγκατάσταση βιομηχανικής ανεμογεννήτριας. Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών αναδεικνύουν ένα σοβαρό ζήτημα δημοκρατίας, διαφάνειας και σεβασμού της νομιμότητας. Οι καταγγελίες των κατοίκων, οι προσφυγές φορέων και οι αποφάσεις αρμόδιων υπηρεσιών δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο προωθείται το συγκεκριμένο έργο και για το κατά πόσο έχουν τηρηθεί όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες.

Η Άνω Ζήρια δεν είναι ένας «κενός χώρος» πάνω στον χάρτη για να παραχωρείται σε ιδιωτικά συμφέροντα. Είναι ένα μοναδικό οικοσύστημα, ένας τόπος ιστορικής, περιβαλλοντικής και κοινωνικής σημασίας, αναπόσπαστο κομμάτι της φυσικής κληρονομιάς της Αχαΐας και της Πελοποννήσου. Το ΜέΡΑ25 υποστηρίζει διαχρονικά την ανάγκη μετάβασης σε ένα νέο ενεργειακό μοντέλο που θα βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Όμως η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την καταστροφή φυσικών οικοσυστημάτων, την παράκαμψη της κοινωνικής συναίνεσης και την εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων σε βάρος των τοπικών κοινωνιών.

Δεν αποδεχόμαστε ένα μοντέλο ανάπτυξης όπου οι πολίτες ενημερώνονται εκ των υστέρων, όπου οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζονται ως εμπόδιο και όπου η φύση θεωρείται αναλώσιμο αγαθό στο όνομα μιας δήθεν «πράσινης» ανάπτυξης.

Η ενεργειακή μετάβαση που έχει ανάγκη η χώρα οφείλει να στηρίζεται:

  • Στην ενεργειακή δημοκρατία.
  • Στις ενεργειακές κοινότητες πολιτών και αυτοδιοίκησης.
  • Στον σεβασμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.
  • Στην προστασία των δασικών οικοσυστημάτων.
  • Στην ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στη λήψη αποφάσεων.

Καλούμε την Αποκεντρωμένη Διοίκηση, τα αρμόδια υπουργεία και κάθε εμπλεκόμενο φορέα να προχωρήσουν σε πλήρη διερεύνηση των καταγγελιών που έχουν διατυπωθεί από κατοίκους και συλλόγους, να διασφαλίσουν την αυστηρή εφαρμογή της νομιμότητας και να αναστείλουν κάθε εργασία μέχρι την οριστική αποσαφήνιση όλων των εκκρεμοτήτων.

Το ΜέΡΑ25 Αχαΐας θα βρίσκεται στο πλευρό των πολιτών της Άνω Ζήριας και κάθε τοπικής κοινωνίας που υπερασπίζεται το δικαίωμά της να αποφασίζει για το μέλλον του τόπου της. Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι διαπραγματεύσιμες αξίες.

Η Ζήρια ανήκει στους ανθρώπους της, στη φύση και στις επόμενες γενιές – όχι στα επιχειρηματικά συμφέροντα, που μόνο σκοπό έχουν την εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας και την εξαγωγή των κερδών τους στο εξωτερικό.

Τέλος η προκαταβολή φόρου;

Ξαφνικά θυμήθηκαν τους ελεύθερους επαγγελματίες…
Μετά από χρόνια οικονομικής ασφυξίας.

Η κυβέρνηση λέει:
“Τέλος η προκαταβολή φόρου… αλλά σταδιακά.” Ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία;

Για πάνω από 10 χρόνια,
οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες πλήρωναν φόρο…
για εισόδημα που δεν είχαν ακόμα βγάλει!

Μνημόνια, Υπερφορολόγηση, Λουκέτα, Χρέη.

Και ποιοι κυβέρνησαν όλο αυτό το διάστημα; ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.

Όλοι διατήρησαν ένα σύστημα που γονάτισε την αγορά.»

Χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν.
Νέοι άνθρωποι έφυγαν στο εξωτερικό.
Και τώρα παρουσιάζουν σαν “παροχή”
την κατάργηση ενός άδικου μέτρου που οι ίδιοι κράτησαν τόσα χρόνια.

Η πραγματική ερώτηση είναι άλλη:

Πόσες επιχειρήσεις χάθηκαν μέχρι να αποφασίσουν ότι η προκαταβολή φόρου ήταν λάθος;

Γράψε στα σχόλια:

Ήταν στήριξη της οικονομίας… ή καθυστερημένη παραδοχή αποτυχίας;

Πρώτα διέλυσαν τη μικρομεσαία τάξη.
Τώρα καταργούν “σταδιακά” αυτά που οι ίδιοι επέβαλαν.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ-ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑ

ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΧΡΕΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ FUNDS

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανοίξει την πόρτα σε ένα νέο, επικίνδυνο μοντέλο

διαχείρισης των ασφαλιστικών οφειλών. Με διεθνή διαγωνισμό που ξεπερνά τα 100

εκατομμύρια ευρώ, σχεδιάζει να παραδώσει σε ιδιωτικές εταιρείες τη «διαχείριση»

των χρεών επαγγελματιών και αγροτών προς τον ΕΦΚΑ. Το θεσμικό μονοπάτι

στρώθηκε διακριτικά το Πάσχα του 2025, με το άρθρο 215 του νόμου 5193/2025 —

χωρίς ουσιαστική δημόσια συζήτηση, θαμμένο μέσα σε νομοσχέδιο για την

«Ενίσχυση της Κεφαλαιαγοράς».

Όμως εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια τεχνική ρύθμιση. Μιλάμε για μετατόπιση

εξουσίας.

Για χρόνια, οι επαγγελματίες ζητούσαν κάτι αυτονόητο: βιώσιμες ρυθμίσεις. Οι 24

δόσεις δεν ήταν λύση — ήταν καταδίκη. Χρέη των 20.000 ευρώ μεταφράζονταν σε

μηνιαίες υποχρεώσεις άνω των 1.000 ευρώ. Σε μια οικονομία εξαντλημένη από

μνημόνια, πανδημία και ακρίβεια, αυτό δεν ήταν ρεαλισμός· ήταν άρνηση της

πραγματικότητας.

Και ξαφνικά, όταν οι πολιτικοί δείκτες άρχισαν να βυθίζονται, η «ωριμότητα»

εμφανίστηκε. Οι 72 δόσεις έγιναν αποδεκτές. Οι 120 υπόσχονται να έρθουν. Το

ερώτημα δεν είναι γιατί τώρα. Το ερώτημα είναι: με ποιο αντάλλαγμα;

Διότι πίσω από τις εξαγγελίες, κρύβονται δύο κρίσιμες —και σκόπιμα

αποσιωπημένες— αλήθειες:

Πρώτον, η είσπραξη ασφαλιστικών οφειλών δεν είναι μια απλή υπηρεσία. Είναι

άσκηση δημόσιας εξουσίας. Όταν αυτή μεταφέρεται σε ιδιώτες, αποσυνδέεται από τη

δημοκρατική λογοδοσία. Ο πολίτης παύει να έχει απέναντί του το κράτος και

βρίσκεται αντιμέτωπος με μηχανισμούς που λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα το

κέρδος.

Δεύτερον, τα δεδομένα δεν είναι ουδέτερα. Το μητρώο οφειλετών έχει τεράστια

εμπορική αξία. Όποιος το διαχειρίζεται σήμερα, μπορεί αύριο να διεκδικήσει την

αγορά αυτών των χρεών. Το έχουμε ξαναδεί το έργο: πρώτα «διαχείριση», μετά

«μεταβίβαση», και τελικά πλήρης ιδιωτικοποίηση του προβλήματος.

Τα κόκκινα δάνεια δεν ήταν εξαίρεση. Ήταν πρόβα.

Η ουσία είναι απλή και ταυτόχρονα σκληρή: όταν το κράτος δηλώνει ανίκανο να

εισπράξει, δεν δικαιούται να εκχωρεί την ευθύνη του σε ιδιώτες που δεν λογοδοτούν

πουθενά. Η λύση δεν είναι περισσότερη πίεση — είναι δικαιοσύνη και ρεαλισμός.

Είναι ρυθμίσεις που ανταποκρίνονται στην πραγματική δυνατότητα των πολιτών.

Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε να διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο: οι ίδιοι άνθρωποι που

κράτησαν όρθια την οικονομία σε περιόδους κρίσης, καλούνται τώρα να

αντιμετωπίσουν όχι μόνο το κράτος, αλλά και τις εισπρακτικές του προεκτάσεις.

Το λεγόμενο «επιτελικό κράτος πρόνοιας» μεταλλάσσεται. Δεν προστατεύει την

κοινωνία — διασφαλίζει αποδόσεις για τους μετόχους.

Και αυτό δεν είναι ατύχημα. Είναι επιλογή.

Εργατική Πρωτομαγιά

Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια αργία. Είναι μια υπενθύμιση.
Υπενθύμιση των αγώνων που δόθηκαν για δικαιώματα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα.
Υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίστηκε — όλα κατακτήθηκαν.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, με την εργασία να μετασχηματίζεται μέσα από την τεχνολογία και τις νέες οικονομικές συνθήκες, το μήνυμα της Πρωτομαγιάς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ:
Αξιοπρέπεια στην εργασία, δίκαιες αμοιβές, ίσες ευκαιρίες για όλους.

Σήμερα τιμούμε το παρελθόν, αλλά κυρίως κοιτάμε το μέλλον.
Ένα μέλλον που οφείλουμε να χτίσουμε με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Χρόνια πολλά σε όλους τους εργαζόμενους.
Ο αγώνας συνεχίζεται. ✊

Η αλήθεια πίσω από την «ανάπτυξη» – Όταν η εργασία τιμωρείται

Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για τη φορολόγηση της εργασίας στην Ελλάδα δεν αφήνει κανένα περιθώριο για ωραιοποιήσεις. Πίσω από τις κυβερνητικές δηλώσεις περί «σταθερότητας» και «ανάπτυξης», αποκαλύπτεται μια σκληρή πραγματικότητα: στην Ελλάδα, η εργασία συνεχίζει να τιμωρείται.

Ας δούμε τα δεδομένα.

Η λεγόμενη «φορολογική σφήνα» – δηλαδή το σύνολο των φόρων και εισφορών που επιβαρύνουν την εργασία – φτάνει το 39,3% για έναν μέσο εργαζόμενο. Την ίδια στιγμή, ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 35,1%. Με απλά λόγια: ο Έλληνας εργαζόμενος πληρώνει σημαντικά περισσότερο από τον μέσο πολίτη των ανεπτυγμένων χωρών για να δουλεύει.

Και αν νομίζει κανείς ότι η κατάσταση βελτιώνεται με τα χρόνια, η πραγματικότητα τον διαψεύδει. Από το 2000 μέχρι το 2025, η φορολογική επιβάρυνση στην εργασία στην Ελλάδα αυξήθηκε, ενώ στον υπόλοιπο ΟΟΣΑ μειώθηκε. Δηλαδή, την ώρα που οι άλλες χώρες ελαφρύνουν τους εργαζόμενους, η Ελλάδα κάνει το αντίθετο.

Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία για τις οικογένειες. Ένα παντρεμένο ζευγάρι με δύο παιδιά αντιμετωπίζει τον 4ο υψηλότερο φορολογικό σφήνα στον ΟΟΣΑ (37,5%), όταν ο μέσος όρος είναι μόλις 26,2%. Και εδώ προκύπτει το εξής εξοργιστικό: η μείωση της επιβάρυνσης λόγω παιδιών στην Ελλάδα είναι μόλις 1,9 ποσοστιαίες μονάδες, όταν στον ΟΟΣΑ φτάνει τις 8,9.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν στηρίζει την οικογένεια, αλλά την αφήνει να σηκώνει ένα δυσανάλογο βάρος.

Και ας μιλήσουμε καθαρά: αυτή δεν είναι «ουδέτερη» οικονομική πολιτική. Είναι επιλογή.

Είναι επιλογή να βασίζεται το κράτος στη βαριά φορολόγηση της εργασίας αντί να χτυπά τη φοροδιαφυγή και τις μεγάλες ανισότητες. Είναι επιλογή να επιβαρύνονται οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίοι, ενώ το παραγωγικό μοντέλο της χώρας παραμένει στρεβλό και εξαρτημένο.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή αν δούμε τι μένει τελικά στην τσέπη του εργαζόμενου. Ένας μέσος εργαζόμενος κρατά μόλις το 73,9% του μισθού του μετά από φόρους και εισφορές – λιγότερο από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Για οικογένειες με παιδιά, η διαφορά είναι ακόμη πιο δραματική.

Πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη όταν η εργασία αποθαρρύνεται;
Πώς μπορεί να υπάρξει δημογραφική πολιτική όταν οι οικογένειες τιμωρούνται;
Πώς μπορεί να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη όταν το βάρος πέφτει πάντα στους ίδιους;

Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορεί.

Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει την επικοινωνιακή διαχείριση και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη φόρων – πάσχει από λάθος κατανομή τους.

Μια πραγματικά δίκαιη οικονομική πολιτική θα ξεκινούσε από την αποφόρτιση της εργασίας, την ουσιαστική στήριξη της οικογένειας και τη μετατόπιση του βάρους εκεί που πραγματικά υπάρχει πλούτος.

Μέχρι τότε, κάθε αφήγημα περί «ανάπτυξης για όλους» θα παραμένει αυτό που ήδη είναι: ένα αφήγημα χωρίς αντίκρισμα.

Ψηφιακό ευρώ

Επειδή πολύς λόγος γίνεται για το ψηφιακό ευρώ και την έλευση του το 2029 και τα “οφέλη του” για το καλό μας πάντα, δείτε τι γίνεται στην Κίνα όπου χιλιάδες νέοι Κινέζοι μένουν άστεγοι, επειδή έχουν μπει στη Μαύρη Λίστα του Συστήματος Κοινωνικής Εμπιστοσύνης.

Μόλις μπεις στη μαύρη λίστα, το ψηφιακό πορτοφόλι WeChat σου απαγορεύει αμέσως να ξοδέψεις τα δικά σου ψηφιακά χρήματα, ή να λάβεις μισθό. Έτσι μένεις άστεγος

Προσεχώς και εδώ….