Η χώρα μας βρίσκεται σε μια ιδιότυπη φυλακή χρέους εδώ και 11 χρόνια, σε ένα καθεστώς που εμείς ονομάζουμε Χρεοδουλοπαροικία. Οι μνημονιακές κυβερνήσεις διαδοχικά λειτουργούν ως εντολοδόχοι των δανειστών, με την εθνική κυριαρχία να έχει μεταφερθεί στο Βερολίνο, την Φρανκφούρτη και τις Βρυξέλλες. Δημόσια Περιουσία, Τραπεζικό Σύστημα και Δημόσια Έσοδα με το συνοδευτικό Φορολογικό Λογισμικό υπάγονται στην, όχι και τόσο, άτυπη δικαιοδοσία των δανειστών.
Δημόσια Έσοδα και Φορολογικό Λογισμικό
Το 2017, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετέτρεψε τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων σε ανεξάρτητη αρχή, την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ. Η εν λόγω ανεξάρτητη αρχή είναι πλήρως εξαρτημένη από την ΤΡΟΙΚΑ, η οποία ουσιαστικά ελέγχει απόλυτα τον μηχανισμό είσπραξης φορολογικών εσόδων του Ελληνικού Δημοσίου, και πλήρως ανεξάρτητη από την Ελληνική Δημοκρατία και τις πραγματικές κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως δύο μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου διορίζονται από την Κομισιόν, καθώς και ο “τοποτηρητής” εμπειρογνώμονας, όπου η Κομισιόν στέλνει τρία ονόματα της αρεσκείας για να “επιλέξει” η ελληνική κυβέρνηση έναν. Το έγκλημα ολοκληρώνεται με το φορολογικό λογισμικό, την ιδιοκτησία του οποίου δεν έχει το ελληνικό δημόσιο. Όπως χαρακτηριστικά είχε τονίσει ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης στο βήμα της Βουλής: Είναι δυνατόν η Κυβέρνηση να μην έχει πρόσβαση στο πιο σημαντικό λογισμικό της χώρας, το φορολογικό λογισμικό, και να παραμένει η ΑΑΔΕ εξαρτημένη από την τρόικα; Είναι δυνατόν να υπάρχουν εταιρείες στη Σίλικον Βάλεϊ που μπορούν να πατάνε ένα κουμπί και το Υπουργείο Οικονομικών να μην έχει πρόσβαση στα φορολογικά στοιχεία των πολιτών;». Αυτή είναι η κατάσταση στη χώρα μας, δεν έχουμε κυριαρχία πάνω στα βασικά εργαλεία άσκησης πολιτικής, εκ των ων ουκ ανευ για μια Δημοκρατία.
Τι πρέπει να γίνει
Ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στα δημόσια έσοδα και στο φορολογικό λογισμικό
Κατάργηση της ελεγχόμενης από την τρόικα «Ανεξάρτητης» Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) και αντικατάστασή της από μια νέα αυτόνομη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων
Μεταφορά του φορολογικού λογισμικού σε μια νέα Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων & Φορολογικού Λογισμικού.
Για να είναι πραγματικά αυτόνομες και δημοκρατικά ελεγχόμενες οι δύο νέες Γενικές Γραμματείες, οι Γενικοί Γραμματείς θα εκλέγονται από ένα νέο εκλεκτορικό σώμα.
Το νέο σώμα θα αποτελείται κατά το 1/3 από βουλευτές, 1/3 από κληρωτούς δικαστές, και 1/3 κληρωτούς ειδικούς επιστήμονες (φοροτεχνικούς, μηχανικούς πληροφορικής)
Την Παρασκευή 18/12, μέλη του ΜέΡΑ25 από όλη την Ελλάδα, μαζεύτηκαν έξω από Τράπεζες και Δ.Ο.Υ. των περιοχών τους, για διαμαρτυρία και ενημέρωση των πολιτών για το ζήτημα που θα καθορίσει τις ζωές τους. Το ΜέΡΑ25, το ΜΟΝΟ κόμμα που ΚΑΙ μάχεται ενάντια στο πρόβλημα ΚΑΙ έχει πλήρη πρόταση για την αντιμετώπιση/επίλυσή του, κατέθεσε την περασμένη βδομάδα ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για την ουσιαστική προστασία των πολιτών. Οι θεσμικές τομές που προτείνει το ΜέΡΑ25 είναι: Α. Ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας επί δημοσίων εσόδων και φορολογικού λογισμικού Καταργείται η ελεγχόμενη από την τρόικα ΑΑΔΕ και μεταφέρεται το φορολογικό λογισμικό σε νέα Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων & Φορολογικού Λογισμικού. Δημιουργία νέας αυτόνομης Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων Β. Ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας επί δημόσιας περιουσίας και τραπεζικών συμμετοχών Κατάργηση του ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟΥ και αντικατάστασή του από την εταιρεία«ΑΘΗΝΑ –Εθνική Αναπτυξιακή Εταιρεία Δημόσιας Περιουσίας & Δημοσιονομικών Συναλλαγών». Γ. Νέο Ψηφιακό Σύστημα Δημοσιονομικών Συναλλαγών Ιδιωτών-Δημοσίου «ΔΗΜΗΤΡΑ» Το σύστημα «ΔΗΜΗΤΡΑ» θα προσφέρει βαθμούς δημοσιονομικής ελευθερίας στο Ελληνικό Δημόσιο και, παράλληλα, θα εξασφαλίσει σημαντικές φοροαπαλλαγές στους πολίτες, καθώς και δωρεάν συναλλαγές με το Δημόσιο αλλά και μεταξύ ιδιωτών.
Τον περασμένο αιώνα, ο ανεπτυγμένος κόσμος έχει οικοδομήσει οικονομίες που βασίζονται σε αρχές ορθολογισμού, αποτελεσματικών αγορών και, ουσιαστικά, ένα αξιοκρατικό σύστημα κοινωνικής κινητικότητας. Αυτά τα συστήματα ενέπνευσαν μια αίσθηση δικαιοσύνης και ευκαιρίας που γενικά παρηγορούσε και ενθάρρυνε τις μάζες. Οι άνθρωποι υποσχέθηκαν ότι η σκληρή δουλειά, η εκπαίδευση και η τήρηση των κοινωνικών συμβάσεων θα ανταμείβονταν με ευημερία, άνεση και οικονομική σταθερότητα. Οι εργαζόμενοι στον κόσμο μετά το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο κατάλαβαν ότι η τήρηση αυτών των αρχών σχεδόν εγγυήθηκε ότι τα παιδιά τους θα ήταν καλύτερα από ό, τι ήταν. Αυτή η ιδέα διαδόθηκε ως «Το αμερικανικό όνειρο», αλλά οι βασικές αρχές υπήρξαν παρομοίως σε μεγάλο μέρος της βόρειας Ευρώπης, της Αυστραλασίας, του Καναδά και της Νότιας Κορέας ως κοινωνική φιλοσοφία τήρησης και ευημερίας. Αυτό το σύστημα δίκαιης ανταλλαγής οδήγησε σε εξαιρετικές βελτιώσεις στην παγκόσμια ισότητα, τη φτώχεια και την καινοτομία εδώ και δεκαετίες. Αλλά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η κοινωνική κινητικότητα έχει επιβραδυνθεί σημαντικά. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, χρειάζεται τώρα τουλάχιστον πέντε γενιές για ένα παιδί που γεννιέται σε μια χαμηλού εισοδήματος γαλλική, γερμανική, κορεατική, βρετανική ή αμερικανική οικογένεια για να φτάσει το μέσο εισόδημα. Αυτό είναι απόδειξη ότι καθώς οι οικονομίες ωριμάζουν και η ανάπτυξη επιβραδύνεται, η κοινωνική κινητικότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Η εικονική οικονομία είναι μια ευκαιρία για βραχυκύκλωμα της αστοχίας του συστήματος. Είναι ένα περιβάλλον όπου οι επιχειρηματίες, οι απόφοιτοι κολεγίου, άνεργοι, υποψήφιοι εργαζόμενοι, εξειδικευμένοι διαχειριστές μπορούν να παράγουν σημαντικό πλούτο πολύ γρήγορα χωρίς την ανάγκη κεφαλαίου εκκίνησης. Οι παίκτες E-sports, οι ταινίες, οι σχεδιαστές δέρματος (για ψηφιακά παιχνίδια), οι ενισχυτές επιπέδων είναι μόνο μερικά παραδείγματα των δημιουργικών νέων τρόπων με τους οποίους οι άνθρωποι δημιουργούν πλούτο σε αυτήν τη νέα οικονομία. Τι γίνεται αν ένας 21χρονος απόφοιτος κολεγίου θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα 250.000 € εικονικών περιουσιακών στοιχείων που έχει συγκεντρώσει ως εγγύηση για υποθήκη; Τι γίνεται αν μια μόνη μητέρα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το εισόδημα που κερδίζει από την ενοικίαση ψηφιακών ακινήτων για να αγοράσει είδη παντοπωλείου; Τι γίνεται αν ένας συνταξιούχος θα μπορούσε να συμπληρώσει τη σύνταξή του με τις αμοιβές που λαμβάνει από το να διοργανώνει εικονικούς γάμους;
Η Εικονική Οικονομία θα παρέχει την ευκαιρία στους ανθρώπους να εξομαλύνουν ή να αυξήσουν το πραγματικό τους εισόδημα μέσω ενός μη φυσικού οικονομικού συστήματος. Αυτό έχει βαθιές επιπτώσεις στον παγκόσμιο πλούτο και στην εισοδηματική ανισότητα. Οι συμμετέχοντες στην εικονική οικονομία μπορούν να παρακάμψουν τα εμπόδια που εμποδίζουν την οικονομική ισοδυναμία στον πραγματικό κόσμο. Η υπόσχεση για εξαιρετικές ευκαιρίες είναι θελκτική για όσους είναι σε θέση να το εκμεταλλευτούν. Αλλά ιστορικά η ευκαιρία τείνει να κάνει διακρίσεις σε όλους εκτός από τους λίγους που τολμούν πρώτοι. Η ανωνυμία που προσφέρει η Εικονική Οικονομία παρακάμπτει τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά που θα εμπόδιζαν τους μη προνομιούχους να έχουν πρόσβαση στις ευκαιρίες που προσφέρει η μεγάλη βιομηχανική αλλαγή. Η εικονική οικονομία είναι ιδιαίτερα διακριτική στο ότι σχεδόν όλοι, νέοι ή ηλικιωμένοι, πλούσιοι ή φτωχοί, ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνικότητα, τη θρησκεία, την τοποθεσία, την κληρονομιά ή την κοινωνική κατάσταση, επιτυγχάνουν όσο έχουν τη διάνοια, την αποφασιστικότητα και την τεχνική ικανότητα να βλέπει τις ευκαιρίες που αναδύονται μέσα σε αυτήν.
Όπως γνωρίζουμε, η ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων), ο οργανισμός που χειρίζεται τα δημόσια έσοδα της χώρας, είναι εδώ και χρόνια υπό τον έλεγχο της τρόικας. Αποτελεί την πιο ενδεικτική περίπτωση εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας μέσω των μνημονίων.
Με τις αλλαγές που προωθούνται στο μισθολόγιο και στο καθηκοντολόγιο αυτού του οργανισμού, βλέπουμε ότι η ΑΑΔΕ γίνεται πλέον:
Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τις αλλαγές αυτές, προβάλλει το γενικότερο σχέδιο κυβέρνησης και τρόικας για τα εργασιακά του Δημοσίου, το οποίο περιλαμβάνει:
Εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων, με τους νέους να ξεκινούν από το 60% του μισθού
Συγκεντρωτική διοίκηση, θεσμικά ανεξέλεγκτη
Υπερωριακή ελαστική εργασία χωρίς αντίστοιχη αμοιβή
Δίωξη της συλλογικής διεκδίκησης
Περικοπές μισθών και ατομικούς στόχους
Οι περικοπές μισθών σε συνδυασμό με τους ατομικούς στόχους μας δείχνουν και το πόσο αποφασισμένη είναι η συμμαχία τρόικας – κυβέρνησης να προχωρήσει πάση θυσία η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας.
ο “λαγός” για ευρύτερες αλλαγές στα εργασιακά του Δημοσίου και
ο δείκτης για την πορεία λεηλασίας της ιδιωτικής περιουσίας της χώρας με το επερχόμενο 5ο Μνημόνιο
Θέλουν να μετατρέψουν οριστικά τους εφοριακούς σε “κυνηγούς κεφαλών” καθώς, για να πάρουν ολόκληρο το μισθό τους θα πρέπει να πετυχαίνουν αριθμητικούς στόχους που μεταφράζονται σε πρόστιμα, κατασχέσεις, πλειστηριασμούς κλπ.
Ο κόσμος των μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων έχει ήδη πάρει μία γεύση, τα τελευταία χρόνια από το πως αντιμετωπίζονται. Είναι προφανές ότι, για να πετύχει κανείς αυτούς τους στόχους, είναι πολύ πιο ασφαλές να στοχεύσει στην χτυπημένη από την κρίση μικρομεσαία επιχείρηση, παρά να κυνηγήσει την μεγάλη φοροδιαφυγή, που αποτελεί και την πραγματική πληγή για τα δημόσια έσοδα, ξέρει όμως να κρύβεται καλύτερα, ακόμη και σε δημόσια θέα (βλ. FANGS).
Σε συνδυασμό με το νέο πτωχευτικό νόμο, το σχέδιο λεηλασίας του 5ου Μνημονίου γίνεται πιο ολοκληρωμένο.
Στο ΜέΡΑ25, έχοντας προειδοποιήσει από νωρίς γι’ αυτό το σχέδιο, δεν αισθανόμαστε δικαίωση, αλλά αγωνία. Νιώθουμε την αγωνία να δημιουργηθεί εκείνη η παλλαϊκή συστράτευση που θα αντιταχθεί σ’ αυτό το καταστροφικό σχέδιο.
Η πανδημία έχει μέχρι στιγμής χρησιμοποιηθεί, χωρίς ντροπή, από την κυβέρνηση για να παγιώσει μια αντιδημοκρατική εκτροπή, απαραίτητη για την προώθηση του σχεδίου της. Η αποκάλυψη αυτή ας βοηθήσει όλες και όλους να αντιληφθούν ότι, η επιλογή αυτή της κυβέρνησης να υπερασπιστεί την ολιγαρχία εις βάρος της πλειοψηφίας του λαού είναι συνειδητή. Συνεπώς, με όρους πελατειακούς και παλαιοκομματικούς, με όρους υποταγής και εναπόθεσης των ελπίδων σε μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, δεν πρόκειται να σταματήσει η λεηλασία. Χρειάζεται αλληλεγγύη, συμμετοχή, αποφασιστικότητα και συνέπεια για να αντισταθούμε αποτελεσματικά.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ας αναλογιστούμε ποια από τα παρακάτω δεν έχουν καταπατηθεί από τις εκάστοτε “εξουσίες”….
Άρθρο 1 – Ελευθερία και Ισότητα στα Δικαιώματα Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.
Άρθρο 2 – Το δικαίωμα για δίκαιη και ίση μεταχείριση Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.
Άρθρο 3 – Το δικαίωμα στη ζωή Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.
Άρθρο 4 – Απαγόρευση της δουλείας Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.
Άρθρο 5 – Η απαγόρευση των βασανιστηρίων Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.
Άρθρο 6 – Το δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.
Άρθρο 7 – Το δικαίωμα της ισότητας απέναντι στον νόμο Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. Όλοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.
Άρθρο 8 – Το δικαίωμα της νομικής προστασίας Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.
Άρθρο 9 – Το δικαίωμα στην προσωπική ασφάλεια Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.
Άρθρο 10 – Το δικαίωμα για δίκαιη δίκη Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.
Άρθρο 11 – Η εξασφάλιση αμερόληπτης δικαστικής κρίσης
Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις.
Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.
Άρθρο 12 – Το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.
Άρθρο 13 – Το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης
Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.
Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.
Άρθρο 14 – Το δικαίωμα του πολιτικού ασύλου
Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.
Άρθρο 15 – Το δικαίωμα της ιθαγένειας
Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.
Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.
Άρθρο 16 – Το δικαίωμα του γάμου
Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.
Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.
Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.
Άρθρο 17 – Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας
Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.
Άρθρο 18 – Η ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή της θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.
Άρθρο 19 – Το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.
Άρθρο 20 – Το δικαίωμα των ειρηνικών συγκεντρώσεων και του συνεταιρισμού
Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.
Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.
Άρθρο 21 – Το δικαίωμα της συμμετοχής στα δημόσια πράγματα
Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.
Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.
Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.
Άρθρο 22 – Το δικαίωμα για κοινωνική ασφάλιση Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. Η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
Άρθρο 23 – Το δικαίωμα στην εργασία
Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργία.
Όλοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.
Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.
Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.
Άρθρο 24 – Το δικαίωμα στην ανάπαυση Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.
Άρθρο 25 – Το δικαίωμα για επαρκές βιωτικό επίπεδο
Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.
Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. Όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.
Άρθρο 26 – Το δικαίωμα στην εκπαίδευση
Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.
Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης.
Οι γονείς έχουν, κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.
Άρθρο 27 – Το δικαίωμα στον πολιτισμό
Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.
Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά συμφέροντά του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή του.
Άρθρο 28 – Το δικαίωμα της προστασίας των δικαιωμάτων Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.
Άρθρο 29 – Καθήκοντα προς την κοινότητα και σεβασμός των δικαιωμάτων
Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρά μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.
Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.
Άρθρο 30 – Επαγρύπνηση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.
