15 Ιουλίου στις επτά το απόγεμα: Τι συμβαίνει στην Πάτρα με τα Απορρίμματα;
Τα Απορρίμματα βλάπτουν το Περιβάλλον και την Υγεία. Μπορούν όμως να διευθετηθούν έως και να παράξουν Ενέργεια!Οι αλλαγές στην διαχείριση τους προϋποθέτουν ριζοσπαστικές κοινωνικές μεταβολές. Εκδήλωση τoυ τομέα Περιβάλλοντος και Δημόσιου Χώρου, του τομέα Πράσινης ενέργειας και Κυκλικής Οικονομίας και μελών της Πάτρας του ΜέΡΑ25. Οκτώ ομιλητές παρουσιάζουν το πρόβλημα και προτείνουν λύσεις. Η εκδήλωση θα μεταδοθεί στο Youtube όπου μπορείτε να κάνετε ερωτήσεις.
Πιστός στην ιδεολογία του, ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε στο #διαγγελμα του τη μόνη καρμπόν λύση που έχει για κάθε πρόβλημα: κοινωνία δύο ταχυτήτων.
Η διχαστική και αυταρχική εξαγγελία του Πρωθυπουργού για πρόσβαση στο εσωτερικό καταστημάτων εστίασης μόνο για εμβολιασμένους, δεν είναι μόνο ανατριχιαστική κοινωνικά –τίποτα λιγότερο από μια κοινωνία απαρτχάϊντ– είναι επίσης άδικη, και αναποτελεσματική.
Άδικη γιατί χάρη στην ανικανότητα της κυβέρνησής του, δεν αποτελεί απλά επιλογή του πολίτη να εμβολιαστεί: Το εμβολιαστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη καθυστερεί απαράδεκτα, όχι λόγω των (πολύ μειοψηφικών) αρνητών, αλλά λόγω των πολλών αστοχιών στη διαδικασία, από τις περιορισμένες παραλαβές εμβολίων, (άλλη μια «επιτυχία» της ΕΕ) μέχρι τα πισωγυρίσματα στην παροχή συγκεκριμένων εμβολίων.
Και αναποτελεσματική, διότι υποσκάπτει την ίδια την εμβολιαστική διαδικασία με το να πριονίζει την εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος και τους μηχανισμούς του, ένα δεδικασμένο που το ζήσαμε και με το αλαλούμ των μέτρων προστασίας, την εργαλειοποίηση των επιτροπών ειδικών, και κυρίως το αρνητικό παράδειγμα πρωθυπουργού και κυβερνητικών που μονίμως εξαιρούσαν εαυτούς από τα αυταρχικά μέτρα που επιβάλανε σε όλους τους άλλους.
Καμία αυτοκριτική δεν ακούσαμε για όλους αυτούς τους χειρισμούς της Κυβέρνησης, της ΕΕ και της κ. Φον ντε Λάιεν, ούτε για την παντελή απουσία ενίσχυσης του ΕΣΥ, μόνο εξυπνακισμούς, νουθεσίες και απειλές. Ακόμα όμως και με όλα αυτά δεν μας είπε ο Πρωθυπουργός πώς ακριβώς θα κάνουν τους “πορτιέρηδες” οι καταστηματάρχες για να εμποδίζουν τους ανεμβολιάστους να εισέλθουν.
Η #Μητσοτακης_ΑΕ προσπαθεί να ρίξει λοιπόν τις δικές της αστοχίες στις πλάτες των πολιτών, τιμωρώντας τους για το ότι οι ίδιοι οι κυβερνητικοί δε στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, και φέρνοντας ένα μακρύ, πρόωρο χειμώνα στο καλοκαίρι τους, μέσα από έκτακτα διαγγέλματα στα μικρά διαλείμματα ανάμεσα στις μόνιμες Πρωθυπουργικές ανέμελες αποδράσεις.
Ο ΓΓ του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης, γράφει για τη λιτότητα, το φάντασμα του Τόμας Πηλ και την εξισορρόπηση των χρηματογορών και της πραγματικής οικονομίας.
Κατά τη δεκαετία του 1840, ο Τόμας Πηλ αποφάσισε να μεταναστεύσει από την Αγγλία στον Κύκνειο Ποταμό της Δυτικής Αυστραλίας. Ευκατάστατος επιχειρηματίας, πήρε μαζί του, πέραν της οικογένειάς του, «300 μέλη της εργατικής τάξης, άνδρες, γυναίκες και παιδιά» όπως και «μέσα επιβίωσης καθώς και εργαλεία αξίας 50 χιλιάδων στερλινών». Όμως, πολύ γρήγορα μετά την άφιξή του στην Αυστραλία τα σχέδιά του κατέρρευσαν.
Ο λόγος δεν ήταν κάποια αρρώστια, μια κακοδαιμονία, ή ένα λάθος στον τρόπο με τον οποίο καλλιέργησαν τη νέα γη. Ο λόγος ήταν ότι τον εγκατέλειψε το εργατικό του δυναμικό! Η άφθονη εύφορη γη σήμαινε ότι δεν είχαν κανέναν λόγο να δουλεύουν για τον κ. Πηλ. Χωρίς φασαρίες ή πολλά-πολλά, πήγαν πιο πέρα και δούλεψαν για πάρτη τους. Παρά τογεγονός ότι ο κ. Πηλ είχε φέρει μαζί του εργασία, χρήμα και κεφαλαιουχικά αγαθά, η πρόσβαση των εργαζόμενων σε εναλλακτικές σήμαινε ότι δεν μπόρεσε να φέρει μαζί του τον… καπιταλισμό.
Την ιστορία αυτή την αφηγήθηκε ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου του για να μας εξηγήσει πως «…το κεφάλαιο δεν είναι ένα πράγμα, αλλά μια κοινωνική σχέση μεταξύ προσώπων…» Πρόκειται για ιστορία ιδιαίτερα χρήσιμη στις μέρες μας καθώς ρίχνει φως όχι μόνο στη διαφορά μεταξύ χρήματος και κεφαλαίου αλλά και στο λόγο που οι πολιτικές της Λιτότητας, παρά την έλλειψη μακροοικονομικής λογικής τους, επιστρέφουν ξανά και ξανά – σαν την κάλπικη δεκάρα.
Για τώρα, η Λιτότητα είναι ντεμοντέ. Με τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Βρετανίας και των κραταιών κρατών-μελών της ΕΕ να ξοδεύουν σα να μην υπάρχει αύριο – ή, για την ακρίβεια, μπας και υπάρξει αύριο – οι περικοπές κρατικών δαπανών, ώστε να περιοριστεί το κρατικό χρέος, έχουν μπει στον πάγο. Η απρόσμενα μεγάλη τονωτική ένεση στην αμερικανική οικονομία από την κυβέρνηση Μπάιντεν έβγαλε, προς το παρόν, την Λιτότητα από την ημερήσια διάταξη του δημόσιου διαλόγου. Βέβαια, όπως ο μαζικός τουρισμός, έτσι κι η Λιτότητα περιμένει στη γωνία να επιστρέψει δριμύτερη, ακόμα και σε χώρες υπό τον φόβο του πληθωρισμού και της ανόδου των επιτοκίων.
Το ενδιαφέρον είναι ότι, σε «κανονικές» χώρες, η Λιτότητα δεν έχει καμία λογική βάση. [Σημ. Σε τούτο το άρθρο προσπερνώ χρεοδουλοπαροικίες, όπως η Ελλάδα, όπου η Λιτότητα δεν είναι τίποτα άλλο από το ξεζούμισμα των πολιτών από τους δανειστές-κατακτητές.] Το σφάλμα στο οποίο θεμελιώνεται η Λιτότητα σε «κανονικές» χώρες, όπως οι ΗΠΑ ή η Βρετανία ή η Γερμανία, είναι η αποτυχία κατανόησης του εξής απλού πράγματος: Πως, αντίθετα με εμάς ως άτομα, το κράτος δεν έχει την πολυτέλεια της ανεξαρτησίας των δαπανών από τα έσοδά του. Αν εσείς αποφασίσετε να μην αγοράσετε ένα ζευγάρι παπούτσια, τα χρήματα που δεν ξοδέψατε σας μένουν. Το κράτος, όμως, δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Αν, σε περίοδο μειωμένων ιδιωτικών δαπανών, το κράτος μειώσει κι αυτό τις δημόσιες δαπάνες του, τότε θα μειωθεί ακόμα γρηγορότερα το σύνολο ιδιωτικών και δημόσιων δαπανών. Ναι, αλλά το σύνολο ιδιωτικών και δημόσιων δαπανών ισούται, εξ ορισμού, με το εθνικό εισόδημα. Με άλλα λόγια, η Λιτότητα μειώνει το συνολικό μας εισόδημα και, άρα, τα φορολογικά έσοδα του κράτους. Να γιατί, αντίθετα με εσάς κι εμένα, αν σε δύσκολους καιρούς η κυβέρνηση μειώσει τις δημόσιες δαπάνες θα περικόψει και τα έσοδά της.
«Ωραία», θα αναρωτηθείς αγαπητέ αναγνώστη «αν η Λιτότητα είναι μια τόσο κακή ιδέα, η εφαρμογή της οποίας συρρικνώνει την οικονομική δραστηριότητα, τότε γιατί είναι τόσο δημοφιλής μεταξύ των κραταιών της γης;» Μια εξήγηση είναι ότι, αν και οι έχοντες κατανοούν ότι η κρατική ενίσχυση των μη εχόντων είναι μια μορφή εξασφάλισης της δικής τους περιουσίας από οικονομικές υφέσεις και λαϊκές εξεγέρσεις, δεν έχουν καμία όρεξη να πληρώνουν τα… ασφάλιστρα (δηλαδή, φόρους). Η εξήγηση αυτή ισχύει (καθώς τίποτα δεν εξαγριώνει τους ολιγάρχες περισσότερο από την προοπτική να φορολογούνται) αλλά, από την άλλη, δεν εξηγεί την λυσσαλέα αντίθεσή τους στο να χρηματοδοτηθούν οι φτωχότεροι κατ’ ευθείαν με χρήμα που κόβει η κεντρική τράπεζα.
Όταν ρωτιούνται οικονομολόγοι των οποίων οι θεωρίες συνάδουν με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας γιατί αντιτίθενται σε πολιτικές ενίσχυσης των πολλών μέσω χρήματος που κόβει η κεντρική τράπεζα, η απάντηση που δίνουν είναι μονολεκτική: Πληθωρισμός! Οι πιο προχωρημένοι πάνε ένα βήμα παραπέρα. Επιχειρηματολογούν ότι η χρηματοδότηση των φτωχών από το «λεφτόδεντρο» τελικά θα πλήξει τους ίδιους τους φτωχούς πολίτες καθώς θα ανέβουν τα επιτόκια. Με το που ανεβαίνουν τα επιτόκια, θα αυξηθεί το κόστος αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, κι η κυβέρνηση – λένε – θα αναγκαστεί σε περικοπές δαπανών οι οποίες, νομοτελειακά, πλήττουν περισσότερο τους πιο αδύναμους πολίτες.
Δεν είναι της στιγμής να μπούμε στην κουβέντα αυτή. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, για μια στιγμή, και για λόγου χάριν, πως όλοι συμφωνούν ότι το να τυπώσει η ΕΚΤ ένα ή και δύο επί πλέον τρισεκατομμύρια ευρώ, με σκοπό να τα μοιράσει στους φτωχότερους ευρωπαίους, δεν θα φέρει ούτε πληθωρισμό ούτε υψηλότερα επιτόκια. Έστω ότι συμφωνούσαν σε αυτό ακόμα κι οι πιο κατεστημενικοί οικονομολόγοι. Πιστεύετε ότι οι ολιγάρχες θα συναινούσαν σε μια τέτοια ενίσχυση των πολλών; Σε καμία περίπτωση! Μια τέτοια ενίσχυση θα ξύπναγε μέσα τους τον εφιάλτη ότι θα καταλήξουν όπως ο κ. Πηλ στη Δυτική Αυστραλία: Πλούσιοι μεν αλλά άνευ της ισχύος να βάζουν τους φτωχότερους να δουλεύουν γι’ αυτούς δε!
Ήδη βλέπουμε ενδείξεις αυτού του φαινομένου στις ΗΠΑ. Οι εργοδότες αναφέρουν ότι, τώρα που ανοίγει η οικονομία λόγω επιτυχημένου εμβολιαστικού προγράμματος, αδυνατούν να βρουν υπαλλήλους. Βέβαια, εκείνο που εννοούν είναι ότι δεν βρίσκουν υπαλλήλους διατεθειμένους να δουλέψουν για τα ψίχουλα που τους προσφέρουν! Η απόφαση της κυβέρνησης Μπάιντεν να επεκτείνει έως τον Σεπτέμβρη το επίδομα των 300 δολαρίων την εβδομάδα για τους φτωχότερους τους εξασφάλισε εισοδήματα διπλά από τον κατώτατο ωρομίσθιο – τον οποίο το Κογκρέσο αρνήθηκε να αυξήσει. Εν πολλοίς, οι εργοδότες βιώνουν κάτι αντίστοιχο με εκείνο που ένιωσε ο κ. Πηλ λίγο αφού αποβιβάστηκε στην Αυστραλία.
Αν έχω δίκιο, ο κ. Μπάιντεν βρίσκεται αντιμέτωπος με δυσεπίλυτο πρόβλημα: Λόγω της, μετά το 2008, αποσύνδεσης των χρηματαγορών από την πραγματική καπιταλιστική παραγωγή, όποιο μέγεθος και να διαλέξει τονωτικής ένεσης στην οικονομία των ΗΠΑ θα αποδειχθεί ταυτόχρονα ανεπαρκές και υπερβολικό! Ανεπαρκές επειδή, όσο μεγάλη τονωτική ένεση και να κάνει, δεν θα καταφέρει να δημιουργήσει αρκετές καλές θέσεις εργασίας. Και υπερβολικό επειδή, δεδομένης της εξάρτησης πάμπολλων εταιρειών-ζόμπι από τα χαμηλά επιτόκια και το δυσβάστακτο χρέος τους, ακόμα και μια μικρή αύξηση των επιτοκίων θα πυροδοτήσει ακολουθία χρεοκοπιών στην πραγματική οικονομία και ασφυξία στις χρηματαγορές.
Η μόνη πραγματική λύση, ώστε να εξισορροπηθούν και οι χρηματαγορές και η πραγματική οικονομία, είναι η ενίσχυση της αμερικανικής εργατικής τάξης με χρήμα και με κουρέματα των ιδιωτικών χρεών που την κρατούν δέσμια (π.χ. δανείων που πήραν ο νέοι άνθρωποι για να σπουδάσουν καταβάλλοντας τα γνωστά υπέρογκα δίδακτρα που ζητούν τα ΑΕΙ των ΗΠΑ). Όμως ακριβώς επειδή μια τέτοια ενίσχυση της πλειοψηφίας θα δυνάμωνε το φάντασμα του κ. Πηλ πλανιέται πάνω από τα κεφάλια τους, οι έχοντες και κατέχοντες προτιμούν την επιστροφή στην παλιά, καλή Λιτότητα!
Έτσι κι αλλιώς, αυτό που καίει τους ολιγάρχες δεν είναι η ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας αλλά η διατήρηση της δυνατότητάς τους να υποχρεώνουν τους πολλούς να εργάζονται για αυτούς.
Το πιο πάνω άρθρο αποτελεί απόδοση της μηνιαίας στήλης του Γιάνη Βαρουφάκη στο Project Syndicate με αρχικό τίτλο The hidden purpose of Austerity.
Με σύνθημα «δύναμη στον εργαζόμενο» και χωρίς καμία ντροπή, παρουσίασε σήμερα ο Υπουργός Εργοδοσίας του κ. Μητσοτάκη, ο κ. Χατζηδάκης το νομοσχέδιο έκτρωμα της Κυβέρνησης της ΝΔ για τα εργασιακά. Το νομοσχέδιο αυτό, φαίνεται πως τελικά είναι χειρότερο και από το αναμενόμενο, αφού δεν επιτίθεται μόνο στο 8ώρο, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και τις συλλογικές συμβάσεις, αλλά καταργεί και επισήμως πλέον το ΣΕΠΕ και την απεργία.
Ούτε στα πιο τρελά όνειρα της τρόικας, του ΣΕΒ, της εργοδοσίας και της ολιγαρχίας δίχως σύνορα, δεν θα μπορούσε να δει κανείς την κατάργηση του 8ώρου, της προσαυξημένης πληρωμής των υπερωριών, κάθε Κυριακάτικης αργίας, του δικαιώματος της απεργίας, του ΣΕΠΕ (που θα γίνει ανεξάρτητη αρχή στα πρότυπα της ΑΑΔΕ μας απείλησε ο κ. Χατζηδάκης), ακόμα και των επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας για να γίνουν όλες ατομικές, αλλά και τη δυνατότητα απόλυσης συνδικαλιστών (τακτικές άλλωστε που εφαρμόζει και η Κυβέρνηση στο δημόσιο έναντι των υγειονομικών).
Η Κυβέρνηση με επιχείρημα τον εκσυγχρονισμό και την διευθέτηση του χρόνου εργασίας προς όφελος υποτίθεται των εργαζομένων, επιτίθεται με μανία ακόμα και στα ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα που είχαν απομείνει από την 11ετή πλέον επέλαση των μνημονίων. Δεν διστάζει μάλιστα στο αφήγημά της αυτό, να παρουσιάσει ξαναζεσταμένες συνταγές, όπως την λεγόμενη ψηφιακή κάρτα, για να μας πείσει ότι οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι πρέπει να την ευγνωμονούν κιόλας που θα δουλεύουν 10ώρα, 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς καμία πρόνοια και καμία απολύτως προστασία απέναντι στις εργοδοτικές ορέξεις που θα αντιμετωπίσουν.
Το ΜέΡΑ25 από την πρώτη στιγμή, τόσο με παρέμβαση του Τομέα Εργασίας του κόμματος, όσο και με την πιο πρόσφατη κατάθεση της θέσης του ΜέΡΑ25 για τα εργασιακά και την ανάγκη επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, της κατάργησης των ενοικιαζόμενων και εργολαβικών ή κοινωφελών – στο δημόσιο – εργαζομένων λάστιχο, αντιστέκεται και θα αντισταθεί με όλες του τις δυνάμεις στον εργασιακό οδοστρωτήρα της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, που έρχεται να επιτείνει τα όσα η προηγούμενη Κυβέρνηση Τσίπρα, όπως και όλες οι μνημονιακές Κυβερνήσεις διαχρονικά και με συνέπεια διέπραξαν σε βάρος του κόσμου της εργασίας.
Στην κόλαση που ετοιμάζουν για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, να μην ψάχνει συνενόχους ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Χατζηδάκης, θα μας βρουν όλες και όλους απέναντι – μέσα και έξω από τη Βουλή – μαζί με ολόκληρη την κοινωνία που δεν θα τους επιτρέψει να μας γυρίσουν αιώνες πίσω.
Aπό τη σημερινή ενημέρωση των κυρίων Κικίλια και Σκέρτσου, αυτό που καταλάβαμε είναι ότι τα δύο κυβερνητικά στελέχη πιστεύουν ακράδαντα ότι ο κορωνοϊός είναι ευεπίφορος στην κυβερνητική προπαγάνδα, και θα διαλέξει να εξαφανιστεί μόνος του για να μην τη διαψεύσει.
Δε μπορούμε να φανταστούμε άλλο λόγο για τον οποίο μια κυβέρνηση με αίσθημα ευθύνης αδυνατεί ακόμα και τώρα να σταθεί στο ύψος της περίστασης, και επιλέγει να καταφύγει εκ νέου στο ασφαλές κουκούλι της ωραιοποίησης της πραγματικότητας:
Ένα ροζ συννεφάκι όπου οι εμβολιασμοί πολλαπλασιάζονται μέσω δημιουργικής αριθμητικής που ανακατεύει αυτούς που γίνανε, αυτούς που προγραμματίζονται να γίνουν κάποτε, και αυτούς που ίσως κάπου κάποτε γίνουν.
Όπου το ίδιο σύστημα ελέγχου των επισκεπτών από το εξωτερικό, αυτό χάρη στο οποίο μια χώρα με μηδενισμένα κρούσματα έφτασε να θρηνεί εκατοντάδες θύματα τη μέρα, βαφτίζεται αποτελεσματικό.
Όπου αμφιλεγόμενες ιδέες όπως τα «εμβολιαστικά διαβατήρια» βαφτίζονται με το γνωστό οργουελικό τρόπο «καταπληκτικές ιδέες του Ηγέτη που υιοθέτησε ευγνωμονούσα Όλη η Ανθρωπότητα».
Όπου παρ’ όλη την καθημερινή παράθεση μακάβριων στατιστικών, «η επιδημία φτάνει στο τέλος της», όπως με όλη την επιστημοσύνη (και αποτελεσματικότητα) Μάγου Φυλής διατρανώνει η κυβέρνηση, ελπίζοντας οι Θεοί του Τουρισμού να βρέξουν δολλάρια, και ο Κορωνοϊός να ξεγελαστεί και να εξαφανιστεί «με εντολή Μητσοτάκη».
Η μόνη σταθερά της κυβέρνησης είναι αυτή του Παράλογου Αυταρχισμού, όπου οι πολίτες θα πρέπει να αισθάνονται ευγνώμονες για την παράταση του προαυλισμού τους μέχρι τις 12.30 το βράδυ, αλλά προς θεού μη μας περάσει καν απ΄ το μυαλό ότι θα παρθούν πίσω τα όποα μέτρα μηδενικής υγειονομικής αλλά υψηλής χωροφυλακίστικης αξίας.
Στο ίδιο έργο θεατές. Ο φαύλος κύκλος της βίας στο Παλαιστινιακό συνεχίζει να τροφοδοτείται από την συνεχιζόμενη κι αδιάλλακτη στάση του Ισραήλ να αρπάζει την γη των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη των Ιεροσολύμων και της Δυτικής Όχθης ενώ συνεχίζει τον απάνθρωπο ασφυκτικό κλοιό κατά της Λωρίδας της Γάζας.
Το ΜέΡΑ 25 καλεί το Τελ Αβίβ να σταματήσει άμεσα την προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, την διαδικασία της αυθαίρετης έξωσης Παλαιστινίων από τις ιδιοκτησίες τους την συνοικία Σέιχ Τζάρρα των Ιεροσολύμων καθώς και την απόσυρση των ισραηλινών δυνάμεων από την Πλατεία των Τεμενών.
Καλουμε για την άμεση παύση των εχθροπραξιών και την επανεκκίνηση από τη διεθνή κοινότητα των διαπραγματεύσεων για την ίδρυση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους επί τη βάσει της Λύσης των Δύο Κρατών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Μόνο τότε θα επιτευχθεί διαρκής και βιώσιμη ειρήνη μεταξύ των δύο λαών.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με Υπουργό Εσωτερικών τον Βορίδη φέρνει νομοσχέδιο για νέο εκλογικό σύστημα στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Μερικές από τις προτεινόμενες αλλαγές: – Με 43% εκλέγεται ο Δήμαρχος και ο Περιφερειάρχης. – Η πρώτη δύναμη παίρνει τουλάχιστον το 60% των εδρών ανεξάρτητα από το ποσοστό της. – Εισάγεται το όριο του 3%. – Καταργείται η ανεξαρτησία των Κοινοτήτων.
Δεν ξαφνιαζόμαστε με την επίθεση στη δημοκρατία, την πολυφωνία και τον πλουραλισμό και αγωνιζόμαστε για απλή αναλογική και έμμεση εκλογή δημάρχου και περιφερειάρχη.
Τα προβλήματα της αυτοδιοίκησης είναι η υποστελέχωση και η υποχρηματοδότηση, όχι η δημοκρατία.
Εργατική πρωτομαγιά σήμερα. Καλησπέρα, πριν 135 χρόνια στο μακρινό 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Σήμερα βλέπουμε (βιώνουμε) την ισοπέδωση αυτών των δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες.Με πρόσχημα ένα ανύπαρκτο χρέος (βλέπε μνημόνια) και τώρα με την εργαλειοποίηση της υγειονομικής κρίσης του Covid-19 οδηγούμαστε σε μια νέα πραγματικότητα που ο πολίτης θα είναι πλήρως ελεγχόμενος και χωρίς δικαιώματα. Τα όποια δικαιώματα του θα προκύπτουν από ένα σύστημα “point system” ανάλογα του πόσο υπάκουος είναι.Οφείλουμε να αντισταθούμε στον τεχνοφεουδαρχικό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν.Το μήνυμα της ανυπακοής είναι διαχρονικός επίκαιρο. Καλό Μήνα και Καλή Εργατική Πρωτομαγιά σε όλους!!!
Την 17η Απριλίου 2021 η Κεντρική Επιτροπή του ΜέΡΑ25 συζήτησε τις θέσεις του κόμματος, και του DiEM25, για τις πολιτικές αντιμετώπισης της Κρίσης που ενέτεινε η πανδημία – και για τις οποίες αυτές τις μέρες διαβουλευόμαστε πανευρωπαϊκά. (Διάβασε και πρότεινε τροποποιήσεις εδώ στο ελληνικό κείμενο). Στην εισαγωγική μου εισήγηση, ως Γραμματέας, αναφέρθηκα όχι τόσο στο υπό διαβούλευση κείμενο αλλά στο γενικότερο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου σκεφτόμαστε και πράττουμε ως κίνημα κι ως κόμμα. Ακολουθούν τα μέρη της τοποθέτησής μου: Το πρόβλημα με τον Πράσινο Κεϋνσιανισμό (24”-4’05”) Γιατί οι ισχυροί λατρεύουν την λιτότητα; (4’05”-11’52”) Τεχνοφεουδαρχία (11’52”-14’55”) Μην γενικεύουμε! Η Κρίση ωφελεί το 20% με 30% του πληθυσμού (14’55”-16’34”) Το αυξανόμενο Πρεκαριάτο δεν αυτοπροσδιορίζονται ως θύματα – και απαιτούν να μην τους απευθυνόμαστε ως θύματα (16’34”-20’42”) Οικουμενικό Βασικό Εισόδημα: ένα πραγματικά ριζοσπαστικό εργαλείο, εφόσον δεν χρηματοδοτείται από φόρους (20’42”-23’44”) Η παραδοχή ότι το κράτος για να ξοδέψει πρέπει πρώτα να φορολογήσει ή να δανειστεί είναι εσφαλμένη και μας οδηγεί στην παγίδα της Λιτότητας (23’44”-25’29”) Το πραγματικά ριζοσπαστικό πρόταγμα: ένας εργαζόμενος-μία μετοχή-μία ψήφος (25’29”-33’53”) Τι πρέπει να κάνει τώρα η Ευρώπη: Το Πολιτικό Πρόγραμμα του DiEM25 για την δεκαετία του ‘20 (33’53”)
